Double Faced Penelope

2010-05-04T15:31:00.001+04:00

_ (Μου πήγε και αλήθεια αυτή η πόλη ετούτη την άνοιξη...)

2010-04-09T22:55:00.003+04:00

Μου πήγε και αλήθεια αυτή η πόλη ετούτη την άνοιξη –
Σαν για μένα ραμμένη
Έβαλα κόλλα γλυκή στα χείλη,
στα μάτια σκιες σπιτιού.
Κάνω την ναζιάρα.
Με αμμώδεις δρόμους
Σιντριβάνια, πεύκινα σπιτιά
Προσαρμοσμένα για το κορμί μου,
Τρέχω άπο τον εαυτό μου σ’εκείνον
Σαλτάρω σκαλοπάτια δυο-δυο μαζί.
Σαν κουνούπια, που μου πέταγαν στο πρόσωπο
(στην λίμνη Παραβάνι)
ακόμα βουίζουν στο κορμί μου,
Τους ανθρώπους που θα περάσουν ή έχουν περάσει στην οδό μου
κληδώνω ακόμα στο άνετό μου το δωμάτιο.
Πρωινό – οι φίλοι μου στο πλαστικό πιάτο,
Μοιράζω συναισθήματα, αισθήσεις,
Χαμόγελα χλωμά, απαλάμες,
κατατομές λιωμένες
Με πιρουνομαχαίρι,
Γευματίζω λέξεις – χορτασμένη και ικανοποιήμενη.
Και δεν μένει κανείς μαζί μου, όλοι μέσα μου είναι
Και κλήδωσα γερά τα μάτια μου,
Δεν αναμένω κάτι, κουνάω μονο το άδειο λίκνο
Και την γη – του πατερα την ψάθινη πολυθρόνα,
Από την καρδιά στην ξεραμένη παλάμη αντέγραψα
Όλα τα όνειρα, όλα τα πρωιά, όλα τα αγγίγματα,
Όλες τις φέτες μπλέ ψωμί και ποτήρι χιόνι
έβαλα άμμο του Θειόυ βρέφους στα κουρασμένα πόδια.
Έβαλα άμμο του Θειόυ βρέφους στα κουρασμένα πόδια.

Antigone

2010-04-04T01:35:00.001+04:00

Alkinoos Ioannidis

2010-04-04T01:29:00.002+04:00

უკანონობანი

2010-04-03T14:41:00.000+04:00

ვფართოვდები და ვარსებობ
უკანონოდ
ადგილებში, რომელთა არსებობასაც
სხვები არ აღიარებენ.
აი, იქ, ვჩერდები და ვფენ
ჩემს განდევნილ სამყაროს,
და იქ ვმრავლდები მწარე და უთავბოლო საშუალებებით,
ვამზეურებ უფორმო და უნათელო
უძრავ პერსონალს.
იქ ვსრულდები.

მაინც ოდესღაც მთავრდება ესეც,
ვირცხვენ
და ძალით უკან ვბრუნდები
(სიმშვიდეში)
კანონიერ და მისაღებ უბან -
მიწიერ ტანჯვაში.

და ვცრუვდები.

Λύση από Έρωτα

2010-02-13T15:44:00.003+04:00

Ντιάνα Ανθιμιάδου

Μετάφραση απο Γεωργιανά

‘Εκλεισε τα μάτια της και πέθανε.

Στις κρύες φωλιές
για πάντα εγκατέστησε
τα ματια - σαν τ’αβγά κλούβια –
και καμία ηλιακή κότα δεν θα εκκολαπτήσει πια
ζεστά-ζεστά κλωσόπουλα χαράς.

Στις απαλάμες έξαφνα έσβησαν όλοι οι δρόμοι -
ενίοτε μια νεροποντή τους έπλυνε,
ενίοτε ο νοτιάς φύσηξε,
ενίοτε πήραν φωτιά όλα τα δάση,
και στο τέλος – έπεσε το χιόνι -
Στις απαλάμες έξαφνα έσβησαν όλοι οι δρόμοι.

Έκλεισε τα μάτια της και πέθανε.

Από τον χειμωνιάτικο ύπνο
πέθαναν αρκούδες πνοής
και δεν γλύτωσαν τα σπήλαια μύτης -
του θανάτου η τελευταία αναπνοή.

Έκλεισε τα μάτια της και πέθανε.
σαν καπνό έβγαλε την ψυχή σιωπηλό σπίτι,
η φωτιά έσβησε όμως,
η φωτιά έσβησε,
ναι, έσβησε η φωτιά

Ο άνδρας έφτασε λίγο αργά
(όπως πάντα)
ζέστανε το χέρι του στην σβησμένη φωτιά,
έστησε την καρέκλα στο κρεβάτι πλάι,
έσκυψε στο πτώμα και
είπε.
Είπε:
λύσε με απο έρωτα,
έλα, λύσε με από έρωτα,
έλα, λύσε με από έρωτα..
Και θα βάλω τον ουρανό σ’αυτούς τους ώμους.

Έκλεισε τα μάτια της και πέθανε.

Αν ήθελα να σε πλησιάσω

2009-06-28T21:35:00.004+04:00

Αν ήθελα να σε πλησιάσω
Θα νοικίαζα ένα πλοίο
και σαν μοντέρνα Μήδεια
Θα ερχόμουνα με τα πόδια (πλοίο νοικιασμένο)
μου σε σένα.

But I am a creep.

Я бы не посмела
Никак не посмела бы

იანის რიცოსი

2009-06-15T23:29:00.005+04:00

ობობა

ხანდახან, შემთხვევითი და სრულიად უმნიშვნელო სიტყვა

ჰმატებს მოულოდნელ მნიშვნელობას ლექსს,

ისე, როგორც მაგალითად, მიტოვებულ სარდაფში, სადაც

არავინ ჩადის უკვე დიდი ხანია, დიდი, ცარიელი სათლი.

მის ბნელ ტუჩზე დასეირნობს უაზროდ ერთი ობობა

(შენთვის უაზრო, მაგრამ შეიძლება არა იმისთვის).

გაზაფხულის სიმფონია

სიხარული, სიხარული

სულ არ გვენაღვლება რას დატოვებს

ჩვენი კოცნა დროსა და სიმღერაში.

შევეხეთ დიდ უმიზნობას,

რომელიც არ ითხოვს თვის მიზანს.

ღმერთი თავს იხორციელებს ამ ჩვენს კოცნაში.

ამაყად ვასრულებთ დაუსაბამის ბრძანებას.

პატარა ფანჯარა

სამყაროს გადაჰყურებს.

ჭრიჭინა ცას ეუბნება:

გაჩუმდი.

ჩვენი ტუჩების ნიჟარაში

მოთავსებულია უტყუარი.

ვჩუმდებით და ვუსმენთ

ლაჟვარდოვან საღამოში

ზღვის ხმას,

ბედნიერი გოგონას მღელვარე მკერდივით

ბედნიერებას რომ ვერ იტევს.

ვარსკვლავი ჩამოვარდა.

დაინახე?

სიჩუმე.

დახუჭე თვალები.

Greece

2009-05-11T18:08:00.000+04:00

სიზმრისეულად

2009-04-22T13:39:00.002+04:00

დღემ გაიღვიძა.
თითის წვერებზე წამოიწია
და გადახედა ჯერ კიდევ სიზმრებითა
და ღამეული საოცრებებით გათანგულ სამყაროს.

მთებს მისწვდა,
გორაკებზე ფეხი დაუსხლტა,
და ჩაიღვარა აჩქარებულ სახელმწიფოში.

ჩააქრო ქუჩის ლამპიონები,
მოახრჩო
ეზოებსა და კუთხეებში მიმალული ჩრდილები,
გაუნაწილა რა ადამიანებს პრობლემები
მათი შორს გავრცელება გადააბარა.

შემდეგ კი, ჩემი არმყოფობა მოინაკლისა
(დიდ ბედნიერებას ვწეოდი სიზმარში)
გამომიხსნა ჩაკეტილი ფანჯარა
და მთელი სიმძიმით დამაწვა.
და ჩემი სიზმრისეული გატაცება ასე შემიწყვიტა.

კიკი დიმულა

Odysseus and God

2009-03-14T16:07:00.002+04:00

God and Odysseus

Publish at Scribd or explore others: Research

Image of Mary Magdalene

2009-03-14T16:07:00.001+04:00

Image of Mary Magdalene

Publish at Scribd or explore others: Research

Lady Lazarus

2008-06-04T00:28:00.000+04:00

I have done it again.

One year in every ten

I manage it-----

A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade,
My right foot

A paperweight,
My featureless, fine
Jew linen.

Peel off the napkin
O my enemy.
Do I terrify?-------

The nose, the eye pits, the full set of teeth?
The sour breath
Will vanish in a day.

Soon, soon the flesh
The grave cave ate will be
At home on me

And I a smiling woman.
I am only thirty.
And like the cat I have nine times to die.

This is Number Three.
What a trash
To annihilate each decade.

What a million filaments.
The Peanut-crunching crowd
Shoves in to see

Them unwrap me hand in foot ------
The big strip tease.
Gentleman , ladies

These are my hands
My knees.
I may be skin and bone,

Nevertheless, I am the same, identical woman.
The first time it happened I was ten.
It was an accident.

The second time I meant
To last it out and not come back at all.
I rocked shut

As a seashell.
They had to call and call
And pick the worms off me like sticky pearls.

Dying
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

It's easy enough to do it in a cell.
It's easy enough to do it and stay put.
It's the theatrical

Comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout:

'A miracle!'
That knocks me out.
There is a charge

For the eyeing my scars, there is a charge
For the hearing of my heart---
It really goes.

And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood

Or a piece of my hair on my clothes.
So, so, Herr Doktor.
So, Herr Enemy.

I am your opus,
I am your valuable,
The pure gold baby

That melts to a shriek.
I turn and burn.
Do not think I underestimate your great concern.

Ash, ash---
You poke and stir.
Flesh, bone, there is nothing there----

A cake of soap,
A wedding ring,
A gold filling.

Herr God, Herr Lucifer
Beware
Beware.

Out of the ash
I rise with my red hair
And I eat men like air.

Sylvia Plath

1962

თავდაცვა

2007-11-10T00:16:00.001+04:00

გაზაფხული იყო ალბათ
რადგანაც მოგონება ყაყაჩოებს
გადამხტარი მოიწევს ჩემსკენ.
თუ ნოსტალგიამ
მეტისმეტი სიჩქარისგან
არ უარყო სახსოვარი;
ყველაფერი ხომ ასე ძლიერ ემსგავსება
ერთმანეთს არეულობისას.
მაგრამ შეიძლება სულაც არ ცდებოდეს მოგონება
და სწორედ ეს ფონი იყოს უცხო -
ყაყაჩოები კი ნათხოვარი
სხვა ამბიდან -
ჩემი თუ სხვისი.
ასე ექცევა მოგონება.
ესთეტიკით, ამპარტავნებით.

თუმც, ალბათ მაინც გაზაფხული იყო -
მოგონებებთან
მოზუზუნე ფუტკრებსაც ვხედავ.
სენტიმენტებით და რწმენით გროვდებიან
ყვავილთ ბუტკოსთან.
ან შესაძლოა გამძაფრებული კანონი იყოს წარსულისა,
ვერგანმეორებადის მექანიზმი.
თუ რჩება ყოველთვის ჯერი
დასრულებულში
გამოცდილებისა, მწუხარების,პოეზიის ასასახად.

Young Anthropologists' Secrets

2007-11-08T19:52:00.000+04:00

The Plotki Magazine

Going Over There: How the East/West Divide is Negotiated in Beds and Minds

01 Nov 2007 By Elisabeth Schober & Olena Fedyuk, Budapest

Olena and Elisabeth. An introductory note

My friend and I, being from the different sides of this obscure East/West (read Ukraine and Austria) divide, used to contemplate a lot over these life absurdities on the territory of Budapest, right between our two geographic heimat entities. Our wine meditations on the topic materialized then in this article where we sought to elaborate on sexuality and geography. The material for the following article is gathered entirely from our personal experience and that of our friends and acquaintances. Our conclusions thus are highly personal, possibly even biased, and should be read with all the necessary precautions that such an unscientific piece of writing warrants.

Elisabeth. Scene One: “Slovene boys and borders…”
Location: Austria. At the very fringes of the West.

When I was 14, in high school, I had this big crush on a Slovene boy. A slender, beautiful creature, whom I thought to be the coolest person to walk this earth. And me being terribly timid and asocial at that time, I only realized after a few weeks of staring and obsessing that he was in fact from “over there”, from across the border, when I actually overheard him speak to someone in Slovene. Despite the fact that my school was located in Bad Radkersburg, a small town on the very fringes of Austria, and though I knew that there were a handful of students from nearby Gornja Radgona who would also attend the high school I was at, I was still shocked out of my mind by the revelation. As if I had just learned that this person was coming from Mars.

It was 1995, and the memory of Slovene houses burning across the river, which we had witnessed from the safest distance in 1991, was still on everybody’s mind. We didn’t learn any Slovene in school, although a teacher one day came into our classroom, announcing with a sour face that the ministry of education had made the decision that the school should from now on offer Slovene as an elective course, and if there were any volunteers for that, would we please raise our hands. No one did, and I wasn’t too surprised to later learn that the course had to be canceled due to a lack of interest. You could comfortably walk over to Slovenia within five minutes from where my school was at, but me and my friends simply never did. Instead we would hang out in the Austrian cafes and bars that this small town had to offer, bored to death. The Slovene kids, too, would stick to themselves, to their bars, their cafes on the other side, probably doing the same exact thing, but then, who knows, we never checked. Only on one occasion, I ran into the handsome Slovene boy at a concert. He had come with a few of his Slovene friends, greeted me with a smile. I stayed away, staring at him from a safe distance, once again too scared to just go over there.

Going over there…

Gazing and obsessing, thinking about how to negotiate both personal and national limits, however, is nowadays not only a private matter for me. As an anthropologist interested in the interconnections between nationalism and sex I finished my M.A. in Ethnology in Austria (I wrote my thesis on the very border I grew up next to), and taking a 4-month detour through Vienna, I moved to Budapest in 2005 to study at the Central European University and very recently I made the move to Seoul, Korea.

In Budapest, I was one out of two Austrians at a university of 1,000 students, most of who are recruited from Central and Eastern Europe. During my first year at CEU, I would mostly hang out with some of those few Westerners that had somehow made it to Budapest, mainly due to the fact that my boyfriend back then was American, and I was sharing a flat with him and yet another U.S. citizen. Once the boyfriend went back to the States, and me having made the decision to stay in Budapest in order to continue my studies rather than joining him, things changed drastically. I started to venture into the dangerous and exciting terrain of trying to date Hungarian boys.

Olena. Scene One. “Admiration: They Will Always Have What You Won’t.”
Location: Ukraine. The post-Soviet Space.

Those who have even a little bit of familiarity with the Soviet underground rock scene will probably remember the groundbreaking song of the 1980s Взгляд с Екрана (A Gaze from the Screen) by Nautilus Pompilius. In this song Vjacheslav Butusov pictures a gloomy reality of the Soviet woman’s fate:

Первый опыт борьбы против потных рук приходит всегда слишком рано
Любовь это только лицо на стене, любовь это взгляд с экрана.
/The first experience of fighting sweaty hands always comes too early.
Love is nothing else but a face on the wall; love is just a gaze from the screen/

Ален Делон говорит по-французски
Ален Делон, Ален Делон не пьёт одикалон
Ален Делон, Ален Делон пьёт двойной бурбон
Ален Делон говорит по-французски

/Alain Delon speaks French. Alain Delon doesn’t drink Aude Collogne. Alain Delon speaks French and drinks double Bourbon. /

While the symbolism of the song might seem a bit unsophisticated for today’s audience, in those days it was probably the most precise and comprehensive formulation of the dilemma; in my post-Soviet teen-age years we all were in love with foreign actors and musicians who were either forbidden or highly condemned by Soviet moral standards. Even though one could argue that today’s Western European teen-agers fall for the same “forbidden fruit,” and are in love with American or British pop stars I would argue that our fascination was of a different quality. For my friends and myself, growing up in post-Soviet Ukraine of the 1990s, the popularized images of foreign stars were significant on several levels:

- Foreigners had jeans, clothes and consumer goods that were previously forbidden in the USSR and were almost impossible to get in post-Soviet Ukraine;
- Foreigners were the ones who travelled to and dwelled in all those New Yorks, Londons, Parises, Romes, Santa Barbaras ; all those cities about which we had learnt so much in the all encompassing Soviet educational system, but which were (why am I using past? - still mostly ARE!) as reachable for most Ukrainians as the mystical Avalon.
- Finally, foreigners such as the ones we saw on Beverly Hills 90210 were the ones who were openly dating and seeing each other in their parents’ homes, while for us, dating was considered amoral and sexual education was probably the only subject non-existent in the above mentioned, all encompassing, Soviet school curriculum. Hence, most of our first sexual experiences would come in the shape of ass groping in over-crowded public transportation or, as Butusov versed so well, were rather traumatic, concealed and shameful.

To simplify things just a bit, all these Western girls and boys, as was explained to us in the first videos and movies reaching us from the WEST, had all that leisure of consumption, freedom of travel and normality of romantic and sexual encounters that we could not possibly reach in any near future. As one can imagine, our post-Soviet boys, struggling with the same economic and existential crises could hardly compete with their jeans-wearing, world-trotting and sex-educated male counter-parts from the West that Ukrainian girls fantasized about. The dilemma became too obvious as the post-Soviet space exploded with mail-order-brides agencies and marriage tourism.

Elisabeth. Scene Two: From the Village all the Way to Vienna
Location: Budapest. Central Eastern Europe.

My first few footsteps in this direction seemed to be going well: Hungarian men seemed genuinely excited about my Austrian background at first – there was always some uncle or grandmother or what not who was actually living and working over there, which eased up the conversation. The fact that our countries shared Sissi and some other components of that glorious K and K past of ours was equally brought up again and again. “You look so Viennese”, I got to hear, or “Wow, that is such an Austrian thing to say.” I was flattered.

Whatever Hungarian boys thought a Viennese girl looked like – I was certainly never mistaken for one in Austria, as I was coming from this terribly rural village with only 600 people in it, and had, even worse, a terribly rural accent on top of it. But who could have told now that I was speaking in English… On one of those “You must be from Vienna” occasions, I ended up explaining to a Hungarian boy whom I had just gotten to know in a bar, “Well, no, I am not from Vienna. I’m from this tiny village by the Slovene border.” He looked at me with his big eyes and then said, “But it must be a rich village, right?” I struggled to suppress a laugh and the answer that had immediately popped up in my head: “Yes, the cows give golden milk in the village that I am from.”

Gypsy boys and Sunday clothes

I came to Budapest for the first time with my parents when I was just a little girl. I had been so scared of all the little gypsy boys that ran up to our car to clean the windscreens for a little bit of money every time we waited at a stop sign. And how I had been standing on Erzsebet hid, and how my mother had teased me that the bridge was in fact named after me, and me taking her comment at face value, believing for months to come that there is indeed a bridge in the heart of Budapest named after me.

A male Hungarian friend of mine told me a border story that also involved parents in cars. My friend had the most vivid recollections of crossing the border between Hungary and Austria in the early 1990s, in the fanciest clothes that he owned at that time. His mother was so terribly ashamed of what were said to be the hordes and hordes of Hungarians that invaded the cheap shops of Austria without showing any manners or style. And so, as to not be taken for what he actually was, a Hungarian, my friend was to wear his best Sunday clothes, every time he crossed the border into Austria with his parents. “I can’t even tell you how much I dreaded these trips”, he added, and I thought that Sissi indeed looked like a rather weak link to build a relationship on, if one indeed has to struggle with border memories of this kind at the same time.

Olena. Scene Two: Mail Order Brides Catalogues or How You Learn What You are Really Worth.
Location: Still Ukraine. Still Post-Soviet.

I remember when my friends and I were almost 20 and studied at various Universities for our MA degrees, one of our ways to entertain ourselves was to go to someone’s home and spend an evening reading through “Date A Foreigner” catalogues. I can’t remember now where we would get those catalogues from, but somehow they were such a common possession in the late 1990s that I don’t think I ever asked. The experience was both demythologizing and kind of funny. On the one hand we have learned once and for all that the overwhelming majority of “Western men” don’t look like Alain Delon. While such a conclusion would seem pretty obvious to me now, we were so much under the influence of the Iron Wall-generated fascination for the West back then, that it took us several catalogues to learn this very lesson. On the other hand, reading the adds from both “Western” men and “Eastern women” we were learning those classical rules of the game that later took me years to overcome.

In these catalogues women were publishing information about their age, height, eye colour and hair. They also advertised their education only as much as they stressed their fascination for cooking, childrearing, and their desire to dedicate themselves to creating a ‘real home.’ Logically, they were all looking for men who would be willing to give them a home and a family fire, which the women would then so willingly kindle. The men would always tell only a word about their age, skip the appearance part all together (indeed, the little pictures where quite telling) and plunge straight into a detailed enumeration of their possessions, houses, cars and yachts. They would tell a few things about their hobbies, but those would also reflect the social status of the candidate, e.g. “ I love to golf and sail around the globe.” Even the most seemingly liberal and kind-hearted men would look for a female significantly younger and more educated, who, however, would be happy to give up her career and dedicate herself whole-heartedly to family rearing. The men would always specify the desired height and weight, hair and eye color of the woman, which apparently, in their minds, was somehow linked to their future successes in family rearing.

Photo by Zoltan Kovacs

Though pretty soon my friends and I became very uninterested in these catalogues, I remember that my subsequent first interactions with foreigners were shaped in many ways by those standardized requirements. Thus, even after 15 years of having studied the English language in school and after getting a American Fulbright scholarship to write my MA thesis in the US, I would still be so intimidated to speak English in front of native speakers that I would blush and stammer. For quite a long while my interactions with foreign colleagues rotated mostly around stories about Ukraine. I could not break free from the need to tell people how the family is important to Ukrainians and how well Ukrainian women can cook. Though for no reason, I often felt like I could offer nothing more but this very image of home- and family-oriented Ukrainians.

But why go back in time to my studies in 2002-03? Today, in my hometown in Ukraine, my American Peace Corps volunteer friends complain that during English language classes they hold in various schools nine times out of ten male foreigners are asked three questions:
- Do you like the Ukrainian cuisine?
- Is it true that Ukrainian women are the most beautiful on earth?
- Would you like to get married in Ukraine?

Elisabeth. Scene 3. Language and Habitation Issues.
Location: Hungary, still. Central Eastern Europe, still.

When I did fall for one Hungarian boy, the real trouble got started. At first the fact that his grandmother was from Vienna had made us bond quickly enough – true, a little bit of alcohol also helped ease up the situation…– and after we had ended up at his place a couple of times, I thought things were actually going well. But then so many things slowly crept up on us, started to get in the way. All the complaints that he started to file: My apartment was too big, and his own salary too small in comparison to the stipend I got, my English was too good and his too bad, and me not having any intentions to start studying the Hungarian language anytime soon… It suddenly made no more sense to him, the entire story between the two of us.

He had dated another foreigner before me, but her Hungarian was flawless, she had been entirely different, as she was ready to settle down in Budapest, but a restless spirit like me, an Austrian, a Westerner – I would just move on to Korea without giving it a second thought and leave him behind, so why not call it quits now? “This is how you are”, he yelled at me, “you are like a child. You see something, and you go ahead and get it, without asking for it first.” There was no more room for arguing. He had set his mind on ending things, and so we did, with quite a bit of anger and condescension on both sides. Last time I saw this person was the night before I headed out for Seoul, we were very drunk, and when I talked to him at the bar and told him that I would leave the next day, he said to me: “So, you gonna make as much of an effort to learn Korean as you have made to with Hungarian?”

Olena. Scene Three: “You’ve Got Such A Cute Accent!”
Location: Kansas, USA. The Very West of The West.

Even after my initial cultural and linguistic insecurities were swept away by the US Degree Program workload, open support of many of my American professors and the sincerity of many of my international friends I still had my own intimidations in front of ‘Westerners.’ In fact, instead of disappearing, those insecurities seemed simply to go undercover. Unlike me, my Western friends did not seem to suffer from severe pangs of insecurity and fears to fail caused by a single bad grade. They always seemed to have had that unreachable lightness in the way they chose their life styles, the time to finish their degrees and do crazy detours in their professional carriers, like, say, a year working as a fire-fighter in the Yellowstone park. Unlike me who after getting a scholarship knew I simply had to make it, or otherwise, I had no right to stay in that Land of the Brave.

My “Westerner” friends seemed to have the luxury of making mistakes and always, a security of their European and American citizenships. Finally, they always were so much more light-hearted and skilled in their casual communication, knew local and underground bands, independent filmmakers and DJs’ names. What they knew from seeing and hearing, I always had to learn by reading about it and trying to memorize it. When we talked, I would mostly listen, unless the conversation would flow in the direction of Ukraine or East-European regions. Even now, after having lived abroad for seven years, I am still used to people asking me questions about Ukraine, and not about the EU or the USA… as if, really, I cannot for the life of me have an opinion on anything but Ukraine!

Needless to say that in order to break the icy grip of intimidation I plunged into dating foreigners. In fact, it helped me a lot to find emotional balance. However, even now when I communicate with an English native speaker I think about my grammar. Well, I have my reasons: every dating experience with an American (and here I have to make an ethnicity disclaimer: everyone except for my Native American boyfriend) would start with a sincere confession: “Oh, you’ve got such a cute accent!” However, a few months into our communication we would ALWAYS arrive at a point which (phrased one way or another) can be essentialized as “God! You can’t even express yourself properly!” It never mattered that I had one university degree more than most of them, that I had travelled half across the world and that they had barely left their respective states; I was always backward, because I mixed up my definite and indefinite articles.

Elisabeth. Scene 4. “You wanna be an anthropologist?”
Location: Budapest.

The next Hungarian boy I ran into didn’t have so much of a problem with the fact that I was not bound to stay – possibly because he was already heavily involved with someone else. But language yet again was an issue, whenever we met. Half of the time he was apologizing for what he thought was bad English, the other half he scolded me for the fact that I was speaking English too fast, and that I had not made more of an effort with Hungarian. “You wanna be an anthropologist?” he said. “Why don’t you start learning the language of the place that you actually live in?” – “You are right,” I replied, “I should have.

I really should have. But circumstances were not right. The first year, I was way too busy with my studies to even think of learning a language on the side, and the second year I already had to study Korean intensively.” Lack of time had been an issue, of course. But wasn’t there something else, something that ran deeper? Didn’t it somehow have to do with the fact that during those 18 years that I had been living in sight of Slovenia, I also had not bothered to learn Slovene – a language far easier to learn than Hungarian, let alone Korean? Was that kind of oblivion coupled with arrogance indeed what “you are sooo Austrian” actually came down to?

Olena. Scene Four. “You Can Stay In My Country” Vs. Olena, the International Threat.
Location: Kansas, still. The West of the West, still.

Despite all of this, I liked it in America a lot; after all, there they were, those jeans-wearing boys and girls from my childhood fantasies who were now all around me. Moreover, most of the American and Western European men had an amazing gender awareness that I was not used to given my Ukrainian upbringing.

Thus, they believed that e.g.:
- A woman is not asking to be raped just by wearing a short skirt (still pretty popular belief in Ukraine of the early 2000s),
- A man cannot just grope anything a woman has,
- Or (the ultimate peak of my cultural shock!) a man should not pester a woman the whole evening long demanding to get her phone number. Instead he just gives her his number, saying that he would be pleased if she calls back.

In fact, I enjoyed these men flirting with and courting me as if I was their jeans-wearing, globe-trotting, sex-educated equal. And so I was by that point, but of course only to a certain degree. Because to a certain degree, none of them had ever forgotten that I was an “Eastern European” woman. And for better or worse, they all knew too well what “Eastern European” women were up to. In the best-case scenario it revealed itself in their sincere attempts to convince me to stay in the US, because “I am sure there has to be a legal loop hole so that you don’t have to go back!” One thing they never questioned during their sincere attempts to help was my willingness to stay in the U.S. They never could imagine that I in fact DID want to go home, and that there was nothing America could offer me after the two years to lure me into staying there.

Some of my friends offered me the one solution they knew would work – to marry them. And it was not their fault that this solution just fed too well into a stereotype of an East-European female ‘better-passport-hunter’. Such friendly offers were not really offensive…what was offensive to me is that my actual dates at one point or another would always have this fear in their eyes and make sure to explain to me that they do not plan to marry me. Thus, one of them, lying in bed with me, told me a story of a poor German guy tricked into marriage by a heartless Russian woman. Not like I would immediately make the connection between myself and a Russian woman marrying a German dude… Somehow, though, I felt he was generalizing this story a bit too much. At that time I didn’t ask him for more details, just left him next week, to prove him he should not be so blindly convinced of the attraction that his precious passport had on me.

Elisabeth. International Language of Love in Budapest.

The last Hungarian boy I would meet only a few weeks before I left Hungary. Again, we had a few communication issues, but then we decided to simply put that aside and curled up in bed instead. He had worked in Austria several winters in a row, had slept with tons of Austrian girls while he was at it, and had indeed not bothered to learn German during all that time. We didn’t speak too much while we were together, otherwise things were simply perfect.

No talk of Sissi either, and the first time we met he didn’t even bother to inquire whether I was from Vienna or not, as he was way too focused on giving me a hundred reasons on why I was meant to go to bed with him that night. I guess that’s the beauty of it after all: Nowhere are racial, ethnic and national distinctions to be felt as dramatically as they are in bed, a professor of mine once said to me who has been working on the issue of prostitution for over a decade now. She was right, of course, but then, it is only half of the story. Nowhere but in bed there is the chance to melt all of those differences away in a split second, with one single gesture, one kiss, one movement, if we only try hard enough, to go over there, to invade territory that has somehow previously been demarcated as off-limits.

Olena. International Language of International Love, in Transnational Space.

Seven years down the road, still living abroad and in order to obtain yet another American university degree I am just about to leave for my anthropological field research on Ukrainian female labour migrants in Italy. Needless to say, many Italian men seem to fantasize of Ukrainians maids searching for a “real Italian man.” Even more Italian women dread these “slutty” Ukrainian maids lurking behind every corner nowadays, trying to snatch poor Italian men away from their families. And no one can count all the Ukrainian men drinking themselves into oblivion while imagining their wives and girlfriends carelessly jumping into bed with those “lusty” Italians. In fact, it is a big drama that goes on across borders in the heads of thousands of people involved.

But if I had one piece of advice to give to all of them it would be to remember that we are all simply human beings and the need for SINCERE love and affection is common to all of us. Thus, Western men should fantasize a little less, as Ukrainian women, even though still being advertised as docile, at least have the agency to spit into the freshly cooked soup. And I would like to assure the Eastern women that it is alright to simply look for some fun, as it is not a treason to the nation to look for support and affection while away from Ukraine. As for Ukrainian men, I would ask them to stop drinking and feeling sorry for themselves, but instead try to provide that fun company, that support and that affection that women seek, if they of course care to stay with their women. In short we all can teach and learn from each other a thing or two, if only we care to learn.

Text by Elisabeth Schober & Olena Fedyuk

ფურცელ-ფურცელ

2007-11-01T02:31:00.000+04:00

ფურცელ-ფურცელ გადამხადე სიმშვიდე -
გაწოლილი ფენა-ფენა სხეულზე,
შენით ვავსე გამოცლილი ფიქრები -
ამაღამაც მე შენთან არ ვიქნები.

Zorba the Greek

2007-10-26T16:03:00.000+04:00

He knew how to say it better.
Do you have your own ways of "saying it better?"

კეკლუცობა საკუთარ ცხოვრებასთან

2007-05-27T04:59:00.000+04:00

რიტუალები....

დილით ვდგებით და ვადუღებთ ჩაის/ყავას.

10 წუთის განმავლობაში სიმშვიდე
ხელისგულზე მომწვარი ერბოკვერცხივით გვესტუმრება.
გარინდების წუთები - საკუთარი თავისგან დასვენება შეიძლება.

რიტუალებს თუკი არ ვიცავ,
ნაკლებად ვცდილობ თავის საკუთარ(?) ცხოვრებაზე მიმაგრებას,
ვის წინაშე ვარ დამნაშავე?

გამოვამწყვდიო უსუსურობა ოთხ კედელშუა -
მხოლოდ ეს ძალმიძს.
მხოლოდ ესაა ჩემი ციხესიმაგრე.

Evidentia - Vie and Dance

2007-05-16T16:41:00.000+04:00

Could not express better.

Photography

2007-05-08T00:57:00.000+04:00

No connection to the world. All the senses are gone. Only eyes look and see. There are no words. There are no voices - everything behind the veil or a high wall. Everybody stands with the back. The sounds come and go. It is just to uncover the moment.

მაგიდა

2007-05-05T19:29:00.000+04:00

ჯერ კიდევ მახსოვს იმ წებოს სუნი. მაგიდის ქვეშ ცარცით რაღაც ნიშნები იყო გაკეთებული. ინვენტარიზაციის აღნიშვნის მიზნით.

მიკვირს ამ წებოს ამ მიმხმარ, გაყვითლებულ გროვებს რომ ვხედავ მაგიდის კუთხეებში. საკუთარი სახურავი მაქვს. ისეთივე პატარა, როგორიც მე ვარ. ამ სახურავს მეტი კომფორტისთვის ოთხი ფეხიც აქვს. ოთხი წერტილიდან დაცული ვარ.

დიდი გოგო ვარ უკვე, დიდი პრობლემებით. მახსენდება ის მაგიდა. რამდენჯერაც გამახსენდება, იმდენჯერ იმედიანად ვგრძნობ თავს! მე ხომ თავშესაფარი მაქვს, რომელიც ჩემს შიგნით ცხოვრობს ჯერ კიდევ. გამახსენდება, გამეღიმება იმედიანად და სულ უკანასკნელ წუთამდე მის ქვეშ, ახლა უკვე სხვა მაგიდის ქვეშ შეძვრომაზე ოცნება მსიამოვნებს. რა თქმა უნდა, არც არასდროს დამიპირებია, მართლაც შევმძვრალიყავი მაგიდის ქვეშ; შეიძლება ”ის” მაგიდა მჭირდებოდა, სხვა სახლში რომ დავტოვე.

ამ ფიქრს ვეფერებოდი და თან მეშინოდა, ეს ჩემი ოცნება არ გაცრუებულიყო. რომ შევმძვრალიყავი და მაგიდას ემტყუნა?

და მაინც.

გავბედე.

შევძვერი.

.... დამთბა. ძალიან დამთბა და დავმშვიდდი.

Bosnia

2007-04-30T21:01:00.000+04:00

Bosnia is beautiful... Somehow looks like Georgia - same high mountains, almost the same air.... But the rivers - have their own color. Never seen such a beautiful water...

The diversity - four Orthodox churches in Sarajevo, a lot of mosques, synagogues and Catholic churches, Franciscan friaries.... Diversity is in the air. Sarajevo still bears the traces of the war. Scares on the buildings, some modern ones... but the city is totally gloomy. It has overwhelmed me with the different, ambivalent emotions. We stayed at our Bosnian friend's parents which were feeding us aggressively (:-) something Georgian again) with Bureks.
I could not stop the tears flow in the museum where the war exhibition was. Not only because of the sympathy and because I could feel what my Bosnian friend has experienced, but 'cause I saw and felt the real traces of war which I had already forgotten. It was painful. It is painful.

Mostar

2007-04-19T01:30:00.000+04:00

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,

ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,

φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·

καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶς

οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γ᾽ ἀνθρώπων. ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν.

σὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ,

σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας·

νικᾷ δ᾽ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρου

νύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖς

θεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.

strophe

Love, unconquered in the fight, Love, who makest havoc of wealth, who keepest thy vigil on the soft cheek of a maiden; thou roamest over the sea, and among the homes of dwellers in the wilds; no immortal can escape thee, nor any among men whose life is for a day; and he to whom thou hast come is mad.

antistrophe

The just themselves have their minds warped by thee to wrong, for their ruin: 'tis thou that hast stirred up this present strife of kinsmen; victorious is the love-kindling light from the eyes of the fair bride; it is a power enthroned in sway beside the eternal laws; for there the goddess Aphrodite is working her unconquerable will.

Έγινα πέτρα

2007-04-18T01:11:00.001+04:00

δεν θέλω άλλο.
είπα ήδη την τελευταία λέξη.
δεν θέλω άλλο.
μη συνεχίζεις.

έγινα πέτρα.
έπιασε νύχτα.

Happy Birthday Dear Vaaahoooo, Happy Birthday to YOOOOUUUU

2007-04-14T23:44:00.000+04:00

ძალიან მიყვარხარ.

Antal Szerb - discovery of the day or may be more than that...

2007-04-14T22:28:00.000+04:00

"The hardest thing was that I had to take part in their plays. I don't have the slightest instinct for acting. I am incurably self-conscious, and at first I thought I would die when they gave me their grandfather's red waistcoat so that I could become Pope Alexander the Sixth in a long-running Borgia serial. In time I did get the hang of it. But I never managed to improvise the rich baaroque tapestries they did. On the other hand, I made an excellent sacrificial victim. I was perhaps best at being poisoned and boiled in oil. Often I was just the mob butchered in the atrocities of Ivan the Terrible, and had to rattle my throat and expire twenty-five times in a row, in varying styles. My throat-rattling technique was particularly admired.
And this I have to tell you, though it's difficult to for me to talk about it, even after so much wine, but my wife must know everything: I really enjoyed being the sacrificial victim. It was the first thing I thought of when I woke up, and I looked forward to it the whole day long, yes..."
"Why did you enjoy being the victim?" asked Erzsi.

Journey by Moonlight
by
Antal Szerb
Hungarian scholar and writer

**********

So why to be a victim and moreover, why to enjoy being a victim?
Does it have to do with the Freudian theories?
May be the feeling of guilt? This ungraspable feeling of being always wrong. You better stay unnoticed and live your life. Who's the winner?
When you are putting yourself in a position of a victim, there is nothing to blame yourself for. You cannot go more down than you already are. You are an absolute zero and there are no responsibilities anymore.
We are all so pitiful and miserable even.

το μίσος

2007-04-07T16:53:00.000+04:00

αυτοκαταστροφική.
-σκότωσέ το
-δεν έχει δικαίωμα να ζει.
με κάθε δυνατό τρόπο
κατασρεφόμαστε
που ξέρουμε που μας οδηγεί-
ξέρουμε και συνέπειες
όλα τα ξέρουμε.
πάλι το πεθυμάμε.

εξαφανήστηκε το τραπέζι λοιπόν.

το τραπέζι-στἐγη
η αποφυγή από όλους τους φόβους.
δεν έχω που να κρυφτώ
δεν υπάρχει και τίποτα χειρόπιαστο...

γιαυτό και καταστρέφω αυτό
που μπορώ.
που τον γνωρίζω.
που τον συναντώ κάθε στιγμή της ύπαρξης μου...
που τον βλέπω στον καθρέφτη κάθε μέρα
αναγκαστικά.

Ni Amour, Ni honneurs

2007-04-06T19:08:00.000+04:00

Не хочу ни любви...

Июль 1920

(М. Цветаева)

Не хочу ни любви, ни почестей:
- Опьянительны. - Не падка!
Даже яблочка мне не хочется
- Соблазнительного - с лотка. . .

Что-то цепью за мной волочится,
Скоро громом начнет греметь.

- Как мне хочется,
Как мне хочется -
Потихонечку умереть!

Ni Amour, Ni Honneurs

ორიოდ სიტყვა

2007-04-06T18:03:00.000+04:00

გარშემო სულ შიშია
ზედსართავები სულ არ მჭირდება.
სამყარო ისედაც ყვირის,
ზედსართავების გარეშე.

everlasting silence

2007-04-05T15:00:00.000+04:00

Not a traditional blog entry

2007-04-04T14:47:00.000+04:00

This is what I was shown. It's a kind of a must to know wandering joke may be, but it came to me just now... All of a sudden, after finishing the next session of laughing at myself...

Searching for the Georgian type of capitalism? You go for the Italian :D

Here is another hint, if you, for sure, want to get into the mysterious Georgian spirit - a Brunno Bozzetto flash "Italians vs Europeans". http://youtube.com/watch?v=8L5sMkhUpIQ

Chaos, disorder? Naaa. It's a lifestyle.

TRADITIONAL CAPITALISM:

You have two cows.
You sell one and buy a bull.
Your herd multiplies, and the economy grows.
You sell them and retire on the income.

AN AUSTRALIAN CORPORATION:
You have two cows.
You sell one, and force the other to produce the milk of four cows.
You are surprised when the cow drops dead.

A FRENCH CORPORATION:
You have two cows.
You go on strike because you want three cows.

A JAPANESE CORPORATION:
You have two cows.
You redesign them so they are one-tenth the size of an ordinary cow
and produce twenty times the milk.
You then create clever cow cartoon images called Cowkimon and market them worldwide.

A GERMAN CORPORATION:
You have two cows.
You reengineer them so they live for 100 years, eat once a month, and milk
themselves.

A BRITISH CORPORATION:
You have two cows.
Both are mad.

AN ITALIAN CORPORATION:
You have two cows, but you don't know where they are.
You break for lunch.

A RUSSIAN CORPORATION:
You have two cows.
You count them and learn you have five cows.
You count them again and learn you have 42 cows.
You count them again and learn you have 12 cows.
You stop counting cows and open another bottle of vodka.

A SWISS CORPORATION:
You have 5000 cows, none of which belong to you.
You charge others for storing them.

A CHINESE CORPORATION:
You have two cows.
You have 300 people milking them.
You claim full employment, high bovine productivity, and arrest the newsman who reported the numbers.

A NEW ZEALAND CORPORATION:
You have two cows.
That one on the left is kinda cute...

მწერების მიერ შეპყრობილი...

2007-04-03T23:42:00.000+04:00

ზოგჯერ, როდესაც მუცელში ჭიანჭველების ბორიალს, გულში კი პეპლების ფრიალს ვგრძნობ, თავი გაბნეულ მზესუმზირად წარმომიდგენია... საკუთარ თავზე მეცინება კიდეც, ვინაიდან ეს სრულიად კომიკური უსუსურობაა. არა! მერწმუნეთ მაშინ, როდესაც გაბნეულ მზესუმზირას გამგელებული მადით მტრედები ესევიან, სულაც არ გეცინება... გეღიმება, და ვინ იცის რას გამოხატავს ეს რეფლექტური მიმიკა...დაახლოებით იგივეა, მიცვალებულს თხოვო გაიღიმე რა?! ნუ ხარ მოწყენილი?!
უზენაესი უნიჭოობის გრძნობით შეპყრობილი, კვლავ დახუჭული თვალებით ნაგვნის ურნაში ვიქექები... სიტყვებს ვეძებ, ვასუფთავებ, ვაპრიალებ და არ მინდა მეორადი მოხმარების საქონელს წააგავდნენ...ეს ხომ განსაკუთრებით ექსკლუზიური უნდა იყოს...
წინ ჰითროუ მელოდება, უფრო წინ კი სახლი... ასე კარგად თავი არასდროს დამირწმუნებია, თუმცა ეს ნიღაბი ძალიან გამჭვირვალე აღმოჩნა... შენ, ვისაც პირველად გხედავ, მოდიხარ, მეხვევი და მეუბნები - ყველაფერი კარგად იქნებაო... ჰაჰა... მწერები გაქრნენ, მაგრამ აუცილებლად დაბრუნდებიან, აუცილებლად... და ამჯერად 8 ასოდ.... 3 სიტყვად და ერთაზროვნად ჩამწკრივებულნი (მადლობა ლიზა სტენსფილდს კალკულაციისათვის), ეს გამოცანა არაა... ეს არის ის, რასაც თავიდან მუცელში გრძნობთ, შემდგომ გულში, შემდეგ კი ძლიერი ენერგეტიკისაგან მგრძნობელობასაც ვკარგავთ... sometimes the things I do astound me....
გისურვებთ წარმატებებს...

Δεν το λέω

2007-04-01T05:58:00.000+04:00

(Allusion and a Tribute to K. Kavafi)

"Κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ῾..

Θα γίνω πέτρα.
Παντού την έχουν ανάγκη -
με πέτρα χτίζουν τα θαυμάσια τείχη
που δεν έχουν έξοδο,
να φανταστείτε,και την είσοδο.

Θα με βάζουν στο τείχο σαν υλικό.
Όσο πιο δύνατη πέτρα θα είμαι,
Τόσο πιο καλά θα υπηρετώ.
Θα κλείνει και άλλους μέσα -
Όσους δεν βρίσκουν διέξοδο.

Θα κλειστούμε μαζί στα τείχη.
Παρηγορία μεγάλη -
που κάθεσαι και απελπίζεσαι με παρέα.

არ ვამბობ

გავხდები ქვა.
ქვა ყველგან საჭიროა -
ქვით აგებენ საოცარ კედლებს,
რომელთაც არ აქვთ გამოსასვლელი,
და წარმოიდგინეთ,არც შესასვლელი.

მასალასავით ჩამდებენ კედელში.
რაც უფრო მაგარი ქვა ვიქნები,
მით მეტად გავძლებ.
სხვებსაც ჩაკეტავს შიგნით -
მათ, ვინც ვერ ეძებს გამოსავალს.

ჩავიკეტებით კედლებში ერთად,
დიდი ნუგეშია -
ერთად ჯდომა და იმედის კარგვა.

Στο κενό

2007-03-28T21:09:00.000+04:00

Ομορφαίνω ετσι.

Μετά κάθομαι.

Μετά ξαπλώνω.

Εδώ τι κάνω;

Απευθύνομαι στο κενό -
Που αρχίζεις και που τελειώνεις;

Σε απολαμβάνω και σε σιχαινομαι.
Με τρομάζεις, αλλά δεν μου αφήνεις τον δικό μου χώρο.
Με γεμίζεις όλο.
Θα έρθω μια μέρα να σε πνίξω.
Θα σε πιάσω από λαιμό...
Θα αρχίσεις να τρέμεις...
Θα ακούσω την βαριά ανάσα σου.

Θα φύγεις, όμως;

images: (c)Maka Batiashvili

სათაური - იოხ!

2007-03-25T22:43:00.001+04:00

’’კომედიური ჟანრის ორმოქმედებიანი სპექტაკლი ყოველდღიურ ყოფით პრობლემებს ასახავს. თბილისელ ლიტერატორ - გურამს, ცოლად არასამთავრობო ორგანიზაციის წევრი ახალგაზრდა ქალი (მაია) მოჰყავს. მათი ქორწინება კრახით მთავრდება, რასაც ხელს უწყობს ყველა მოქმედი პირი - მაიას დედ-მამა, გურამის ყოფილი საყვარელი, მეზობელი ნოშრევანი…და ის ყოფა, რომელიც ტრადიციების მოყვარული გურამისთვის მიუღებელია.’’

ეს რუსთაველის თეატრის ვებ-გვერდზე განთავსებული მოკლე ანოტაციაა... დეკომპენსირებული ეიფორიის ეპოქაში მცხოვრებ ადამიანს ამ კომედიის ნახვას მე არ ვურჩევდი... ეს ისეთივე კომედიაა, როგორც ’’ნორბიტი’’ ედი მერფის მონაწილეობით. გამოგიტყდებით, ორჯერ გავიცინე, თუმცა ეს არა შინაარსზე, არამედ აბსურდზე დამყარებულ სიცილს უფრო ჰგავდა;-)

უნდა ვაღიარო, სპეტაკლმა ძალიან კარგად მაგრძნობინა ის, რასაც ალბათ ჩვენი წინაპრები თეატრის დევნის ეპოქაში მომღიმარე სოციალიზმისა თუ გაუგებარი კომუნიზმის პერიოდში მიწისქვეშა დაწესებულებებში განიცდიდნენ... სულმოუთმენლად რომ ელი დასრულებას, რომ წამომხტარმა ტაში დაუკრა.. რა მნიშვნელობა აქვს რას?! აქ ყველაფერი ნათელია, არანაირი ალეგორია, არანაირი ქვეტექსტი... ეს არის რევანშისტული სულისკვეთებით სავსე (ვერ ვიტანთ რევოლუციას, მაგრამ ის გარდაუვალია სამზარეულოს დონეზე მაინც) დაქუცმაცებული სალათი, რომლის ღეჭვაც კი არ დაგჭირდებათ, უბრალოდ შეიშრაპუნეთ. თუმცა გადმოცემის უინტერესო ფორმის მიუხედავად (აბა სხვა რა არის თეატრი?!), უნდა ვაღიარო, ყველა თემა აქტუალურია... რამდენჯერმე უკონტექსტოდ სექსოლოგიაც ახსენეს, მაგრამ სექსზე სიცილი ალბათ მხოლოდ უკონტექსოდ შეიძლება, თანაც ამაზე ჩვენ დღევანდელებს გვეცინება...გარდა ამისა ფუნდამენტურ უფლებებზეც და პირადი ქონების დეპრივაციის დემარშის საკითხებიც გაჟღერდა ერთი მანჰეტენიდან ჩამოსული მეტამორფირებული გიორგის პირით, რომელსაც დედა ენატრება და იტალიურ ეზოში გატარებული ბავშვობა თანდაყოლილი ვანილის სურნელით, მამას კი სუ დედაზე აგინებს... ჰაჰა;-) არასამთავრობოები, გათელილი ფემინიზმი და გრანტიბიყლაპიობაც არ გამორჩა რეჟისორს თუ იმას, ვინც ამაზე იფიქრა... გათელილ ფეხისუფლებასაც მეტი რა უნდა?! თქვენ აირჩიეთ ფეხები, რომლებიც პრადას ფირმის ქალამნებით დედას გირტყამენ... ჰაჰა...ნენსი სინატრას, რომ ვესესხო these boots are made for walking, and that's just what they'll do one of these days these boots are gonna walk all over you. თურმე არც ისეთი ცუდი ტიპები არიან...მათ მორალურობაზე მაინც არ აქვთ პრეტენზია არასამთავროებისგან გასნხვავებით... ვერც ექნებოდათ, რადგან ეს გლობალურ დათბობაზე გაცილებით უარესი და სწრაფმოქმედი პროცესი იქნებოდა. ისე გლობალური დათბობის გასააზრებლად რუსთაველის დარბაზი საუკეთესო ადგილია...

სპექტაკლი ასევე ფანტასტიური სიღარიბით გამდიდრებულია მარტივი ინგლისური ბილწსიტყვაობით, რაც პრინციპში ჩვენი რეალობის ნაწილია...უბრალოდ გავიხსენოთ როდის გითქვამთ ბოლოს ’’მარშუტკაზე’’ თავის მირტყმისას ’’ვაი დედა’’... და რა საჭიროა მაშინ სრულად უტილიზირებული ’’shit’’, ‘’fuck’’, ‘’damn’’, ‘’holly crap’’ და სხვა?!

ალბათ დაღვინებული (რატომღაც რუსეთი გამახსენდა) ხელოვანი, რომ არაფერი ვთქვათ მხცოვანზე უფრო რთულად აღსაქმელი და საფიქრალი უნდა იყოს... მე არც კი მინდა იმაზე ფიქრი თუ რას განავითარებენ ბიორკი ან მსგავსი არტ-ისტები, ალმადოვარი ყოველთვის მარტივი იყო... მაგრამ თეატრი...სად არის თეატრი, ეს გამაღიზიანებელი ექსპერიულობა და ემოციური სიყალბე, რომელიც უნდა გაბნევდეს და გაფიქრებინებდეს თუ რატომ დახტის ეს ქალი მაინცდამაინც კივილით ან კვნესით და რა იმალება ამის უკან... თუმცა ერთ რამ ნათელია ის რასაც ამ სპექტაკლის ნახვისას ნახავთ სრულად და მიუხედავად ყველაფრისა, ლიბერალურადაც ასახავს ჩვენი საზოგადოების დღევანდელ სახეს, რა მარტივადაც არ უნდა მოგვეჩვენოს ფორმა, ზომა (აქ ცოტა ფრთხილად;-)) თუ შინაარსი.

ბოლოს კი პოზიტივი იბადება ’’ის’’, რომელსაც ახალი, თვითრეფორმირებული ეგო ექნება;--) იმედია მიშას არ დაარქმევენ;-)

ვახო

Pathos,emotions

2007-03-25T19:46:00.000+04:00

faces, emotions....

2007-03-24T02:02:00.000+04:00

Folklore géorgienne - c'est absolument géniale

2007-03-11T18:35:00.000+04:00

პოეზია და სიმღერა აღმოსავლეთ საქართველოს მთებში დაიბადა თითქოს...

სატრფიალო

ხოხბის ყელივით ლამაზი ქალი გადმოდგა მთაზედა
ჩემსკენ იღიმის მაცდურად ბინდი გადმიკრა თვალზედა
ნეტავი თუ გყავს ქმარია მარტოდ რად გიშვებს წყალზედა
ჩემი რომ იყო ლამაზო არ მოგიცილებ მკლავზედა

ჩაძინებულს რომ გნახავდე შვლისნუკრის თვალებიანო
ქალოვ შენს ახლოს არ მოვალ გული არ შაგიფრთხიალო
მარტო დაგხედავ მძინარსა ჩუმად რომ შაგეხმიანო
იქნებ ჩურჩულით შაგკითხო რა გესიზმრება ფრთიანო

შენს თავს არავის დავუთმობ ვფიცავარ ჩემსა მზესაო
შენთვის გავწირავ სიცოცხლეს შენთვის ცას შევძრავ მთებსაო
ბევრს არასა გთხოვ მისმინე ამ ჩემი გულის კვნესაო
ამაღამ ჩემთან გადმოდი არაკებს გეტყვი ბევრსაო

ხოხბის ყელივით ლამაზი ქალი გადმოდგა მთაზედა
ჩემსკენ იღიმის მაცდურად ბინდი გადმიკრა თვალზედა
ნეტავი თუ გყავს ქმარია მარტოდ რად გიშვებს წყალზედა
ჩემი რომ იყო ლამაზო არ მოგიცილებ მკლავზედა

არასრული თარგმანი

2007-02-24T22:38:00.000+04:00

ისე შემომხედე,თითქოს პირველად ვხვდებოდით და უნდა შემეფასებინე. შეგაფასე. საშინლად აღარ მომეწონე. ვიფიქრე - ეს ცხოველი რო შემეხოს,მანქანიდან გადავხტები თქო. არ გადავხტი და დავრჩი. აი, სწორედ ასეთ დროს ხდება ხოლმე არჩევანის გაკეთება. როდესაც ან გენანება დასაკარგად. ან გეცოდება გასაწირად. გგონია,რომ ვერ გადახარშავს ასეთ საქციელს. გგონია,რომ ამას ვერ გააკეთებ - პასუხისმგებლობა გაქვს. საბოლოოდ კი შენ ვერ ხარშავ ვერაფერს. უბრალოდ წყვეტ ფიქრის ნაკადს და თიშავ გრძელი მეხსიერებისკენ მიმავალ მოკლე მეხსიერების არხებს. მოკლე მეხსიერებაში ის შოკი რჩება,რომელიც მალე გადის. გრძელში კი მხოლოდ სასიამოვნო,ძვირფას და ტკბილ მოგონებებს აგზავნი. მაშინვე ანაწილებ კატეგორიებში და ყუთებში. ტკივილისგან დამცავი რეფლექსები მაშინვე გამალებით ამუშავდებიან.

მოკლედ, არ გადავხტი მანქანიდან. შემეცოდე, შენამდე მოსვლისთვის დახარჯული დრო დამენანა, წარსულმა მოგონებებმა მიმაწებეს სკამზე თუ რა იყო, ამას არა აქვს დიდი მნიშვნელობა. მნიშვნელობა იმას აქვს, რომ დავრჩი.

მგონი სხვანაირად არც იქნებოდა. გულახდილი რომ ვიყო საკუთარ თავთან და არ ვიპრანჭებოდე ახლა, იმასაც ვაღიარებდი, რომ ამაზე სერიოზულად არც მიფიქრია. ალტერნატივა არც ყოფილა. შენამდე მოსასვლელად გრძელი გზა გავიარე - დროშიც და სივრცეშიც. წამებში, წუთებში, საათებში, დღეებში, თვეებში, წლებში ასე გამოიხატება - ორი წელი. თავში რომანტიკა და თვალებში შიში.

მანქანაში ჩაჯდომამდე „ვნებიანი კოცნა“, პროგრამით გათვალისწინებული უფრო. კოცნაში ვნება ნაკლებად იგრძნობა - ჩემი თუ მისი მიზეზით.

საუბარი:

* რას სწავლობ ახლა?
* ბლა-ბლა-ბლა (ვცდილობ ავირიდო არასასურველი საუბარი, არაფერი გამომდის. საუბრის თემა მზად ჰქონდა ამდენი ხანი, ახლა მე ამას საუბრის თემას შევაცვლევინებ?! არც იფიქრო, მწარედ არის ჩაჭიდებული და არ ეშვება).
* და რა უნდა გააკეთო მაგ პროფესიით მომავალში?
* ან.... ან.... ან....
* როგორ, კიდევ არ იცი?.... (ფიქრის გაგრძელება: ზუსტად როგორი უნდა იყოს შენი ცხოვრება?)
* იცი, ამაზე ვიფიქრებ, ოღონდ მერე. (ფიქრის გაგრძელება: ახლა შენთან ლაპარაკი სულაც არ მინდა)
* ჩემი შვილივით ხარ. იმანაც არ იცის რა უნდა, არ ფიქრობს მომავალზე. ასეთები ხართ ახალგაზრდები. სულაც არ ფიქრობთ ხვალინდელ დღეზე.
* ჰო, მაგრამ შენსავით სულ მომავალზე თუ ვიფიქრეთ ( ფიქრის გაგრძელება: რომელიც არ გაქვს), აწმყოთი ვინ იცხოვრებს?
* ჰო, მართალი ხარ, აწმყოც მნიშვნელოვანია. ალბათ ამით განვსხვავდებით. ჩვენ ბევრ რამეზე უნდა გვეფიქრა... ( იწყება დიდი მონოლოგი გერმანიისა და ბერძნული ემიგრაციის შესახებ).
* ..... ( ფიქრის გაგრძელება: ჩემს მომავალზე იმდენი ვიფიქრე, აწმყო სულ გამეპარა ხელიდან. ახლა აწმყოზე ვფიქრობ და მომავალი მომავალმა იცის).

ეს საუბარი აქ მთავრდება, თუმცა ამ თემას, ჩემი დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად კვლავ ბევრჯერ დავუბრუნდებით.

* კრეტაზე ძალიან დავიღალე. საშინელი წვიმები იყო, შესაბამისად, სამუშაოც ნელი ტემპით მიდიოდა.

მე ვდუმვარ, როგორც ყოველთვის და მომღიმარი სახით ვუსმენ.

მძიმე ხელებით დამიფარა მთელი ტანი და მე სიამოვნებისგან გავიტრუნე. ახლა უფრო სასაცილო მომეჩვენა მანქანიდან გადმოხტომაზე ფიქრი. მერე დავიძინეთ.

გავიღვიძეთ. ყველაფერი გეგმით მიდის.

* სად გინდა ამ საღამოს გასვლა?
* იცი, სულერთია... ხომ იცი, ჩემთვის სულერთია.
* მმმმ. (იწყებს ფიქრს... - ესეც პროგრამის ნაწილია. პროგრამა ჩემს შემეცნებით-გასართობ საქმიანობასაც ითვალისწინებს. ხანდახან ეჭვი მეპარება, შვილივით ხომ არ ვუყვარვარ... ) - რამე განსაკუთრებულის ჭამა გინდა?

მე თავს ვაქნევ. ყველაზე ნაკლებად ვგრძნობ მუცელს და შინაგან ორგანოებს როცა მასთან ვარ.

* არ მშია. მაგრამ ალბათ შენ მშიერი ხარ. წავიდეთ და ვჭამოთ...

როდესაც მკოცნის, სრულიად ვქრები. ბედნიერება და სიყვარული ძალიან ბანალურია. ყველას სიყვარული ერთმანეთს ჰგავს. შეყვარებულ წყვილებს როდესაც შეხედავ, ზუსტად ერთნაირად იქცევიან, ასე გვიყალიბდება ზოგადი წარმოდგენაც სიყვარულის ნიშნებზე. „თვალდახუჭული მკოცნის? ე.ი. ვუყვარვარ“. შეიძლება თვალგახელილმა რომ გაკოცოს, არ უყვარდე? მე ხანდახან ვახელ თვალებს, რომ დავინახო მისი სახე კოცნისას. პატარა ეშმაკობა. მერე კმაყოფილი ისევ ვხუჭავ თვალებს და ნეტარებას ვეძლევი. მაინც ბანალური გოგო ვარ.

********

სამი საათიც და ვიცი, საერთოდ ვერასდროს ვერ ვნახავ. მე ეს გადაწყვეტილება დიდი ხანია მივიღე. ამიტომაც ვარ აქ: რომ აღარასდროს აღარ ვნახო.

ზუსტად 5 წუთში ჩავალაგე და ქვემოთ ჩავიტანე ჩემოდნები.

ტკივილი ძვლებამდე აღწევს. თავი მიბზუის. საერთოდ გათიშული მაქვს ყველა შეგრძნება. სისხლი გაყინული მაქვს. ვეჯაჯგურები ზეწარს. ისე უხეშად ვაძრობ, არ მემორჩილება.

* კარგი, დაანებე თავი.

კიბეებზე ჩავრბივარ და კართან ვჯდები. წინ ჩემოდნები მილაგია.

მანქანაში ვჯდებით. ერთმანეთს არც ვუყურებთ. სრულიად გამომშრალი ვარ. საშინლად მეძინება.

* მე რასაც შეგპირდი, ყველაფერი შევასრულე. დაგხვდი აეროპორტში, ახლა უკან მიმყავხარ...

ღმერთო, როგორ შეუძლია ლაპარაკი?! მე ყელი გამშრალი მაქვს სრულიად. რომც მოვინდომო, სიტყვა გამომშრალ ხახაში ვერ გამოსრიალდება. არ ამოდის. ვცდილობ ამოვთქვა რამე.

* ჰო, მაგრამ არის რაღაც, რასაც წინასწარ ვერ იტყვი. მე ვერ შევძელი. დაგპირდი, მაგრამ ვერ შევძელი.
* კარგი, მორჩა ეს თემა. აღარ გვინდა ამაზე.

აეროპორტისკენ გზაში ჩემი ჩასვლისას გამოგზავნილი შეტყობინება მოდის, რომელმაც მანამდე ვერ მოაღწია ჩვენი ვნებების ოთხკედელში. „ მიხარია,რომ ბედნიერი ხარ, შეეცადე რაც შეიძლება, მეტი სითბო წამოიღო“.

სითბო ზუსტად ოთხკედელში დავტოვე. ჩემი გულის ოთხკედლიან ყუთში კი მოგონებები გამოვკეტე და გასაღები მის ტელეფონში ჩემი ნომრის წაშლით გადავაგდე მისი გაურკვეველი ფიქრებისა და ამღვრეული თვალების შეუცნობელ სიცარიელეში.

Tbilisi

2007-02-20T05:17:00.000+04:00

My people

2007-02-20T01:32:00.000+04:00

Natia: people, Veronika's birthday is approaching...
Olenka: please, please, lets hire a stripper!! please, please, please
Alen: please, hire me, i don't have money
Me: laughing like hell :D :D :D

Parole

2007-02-14T17:38:00.000+04:00

Parole, parole, parole

Ecoute-moi.

Parole, parole, parole

Je t'en prie.

Parole, parole, parole

Je te jure.

Parole, parole, parole, parole, parole

encore des paroles que tu semes au vent

Que tu es belle !

Parole, parole, parole

Que tu est belle !

Parole, parole, parole

Que tu es belle !

Parole, parole, parole

Que tu es belle !

Parole, parole, parole, parole, parole

encore des paroles que tu semes au vent

Waiting

2007-02-13T02:35:00.000+04:00

Gloomy Sunday

2007-02-12T22:36:00.000+04:00

Gloomy Sunday
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search

"Gloomy Sunday" (from Hungarian "Szomorú Vasárnap") is a song written by the Hungarian self-taught pianist and composer Rezső Seress in 1933. According to urban legend, it inspired hundreds of suicides. When the song was first marketed in America, it became known as the "Hungarian suicide song". There is no sytematic substantiation for such claims, as it is not documented where any such allegations appear in press coverage or other publications of the time.

Numerous versions of the song have been recorded and released. Phil Elwood, writing in JazzWest.com, cites the following words of Michael Brooks, taken from Brooks' program notes accompanying the 10-CD set, "Lady Day" - the Complete Billie Holiday on Columbia, 1933-1944:

"Gloomy Sunday reached America in 1936 and, thanks to a brilliant publicity campaign, became known as The Hungarian Suicide Song. Supposedly after hearing it, distraught lovers were hypnotized into heading straight out of the nearest open window, in much the same fashion as investors after October, 1929; both stories are largely urban myths."

Sunday is gloomy,
My hours are slumberless
Dearest the shadows
I live with are numberless
Little white flowers
Will never awaken you
Not where the black coaches
Sorrow has taken you
Angels have no thoughts
Of ever returning you
Wouldnt they be angry
If I thought of joining you?

Gloomy sunday

Gloomy is sunday,
With shadows I spend it all
My heart and i
Have decided to end it all
Soon therell be candles
And prayers that are said I know
But let them not weep
Let them know that Im glad to go
Death is no dream
For in death Im caressin you
With the last breath of my soul
Ill be blessin you

Gloomy sunday

Dreaming, I was only dreaming
I wake and I find you asleep
In the deep of my heart here
Darling I hope
That my dream never haunted you
My heart is tellin you
How much I wanted you
Gloomy sunday

From Budapest

Budapest

From Budapest

download the song: http://www.megaupload.com/?d=1ZPAYIIN

დრო

2007-02-10T17:53:00.000+04:00

სულ სადღაც ეჩქარება.
სწრაფად აკეთებს ყველა მოძრაობას. ყველაფერი მკვეთრია მის გარშემო.
როდესაც სწრაფი და მექანიკური არაა, განწყობას ეძებს.
სავარძელში ჩაჯდება - კარგია, მაგრამ ეს არაა. კი, ეგუება ხოლმე, მაგრამ იქ ვერ პოულობს "განწყობას".
იქნებ სიმეტრიაა განწყობა? როდესაც სული სიმეტრიულია სამყაროს კონკრეტული ნაწილაკის მიმართ?
ამას ჰარმონიას ეძახიან ხოლმე.
რეაქცია ძალიან სწრაფია. სიტყვები ვერ ეწევა მის აზრებს ან მისი აზრები ვერ ეწევა სიტყვებს.
შემონახული და დაზოგილი დრო კი ისევ განწყობის ძებნაში იხარჯება.
დაფენილი განწყობა ხასიათს უკეთებს მხოლოდ, არაფერში ადგება.

Eternity and a Day II

2007-02-07T21:09:00.000+04:00

ხანდახან არის წუთები, როდესაც დაფიქრდები და ხვდები, რომ გარშემო მყოფი ადამიანებიდან ვერავისთან ვერ ახერხებ კონტაქტს. ეს წუთები ხან დღეებად იქცევიან, მერე კი მთელი სიცარიელე მოდის და დგება შენს წინ. ასე, აიტუზება და ვერაფერს ვეღარ ხედავ. ობიექტური შეგრძნებები სულ დაკარგული გაქვს.

მარტოობა იწვევს ამას თუ პირიქით, არ ვიცი.

le voyage en soi-meme. ეს წარწერა აქვს ანგელოპულოსს თავის კაბინეტში. მოგზაურობა მარტოსული პროცესია. შეიძლება ადამიანებთან ერთადაც მოგზაურობდე, მაგრამ ის, რაც მოგზაურობად ღირს, მხოლოდ შენი გამოცდილებაა, რომელიც მუდამ თან გდევს და არსად მიდის. მერე ერთად რჩებით შენ და შენი გამოცდილება.

με λέξεις σε έφερα ξανά και είσαι εδώ...
"სიტყვებით დაგაბრუნე და ისევ აქ ხარ."
და შემდეგ უკვე აღარ ითარგმნება ეს ფილმი.
სიტყვები, რომლებიც გვჭირდება, მუდმივად გვეკარგება ხოლმე. მაშინ მოდიან, როდესაც არ არსებობენ რეალურად, ჯერ არ არიან შემოსული ჩვენში. ხოლო როდესაც ჩვენ მივდივართ სიტყვებისკენ, ხელიდან გვისხლტებიან. ძალიან იშვიათად, ეგზალტაციის ან სულის არა ჩვეულებრივი მდგომარეობის დრო დგება ხოლმე სიტყვისა და განწყობის ქორწინება. პათოსი ძალას გვაცლის. წერ, წერ, წერ.... პათოსი ყელში გიჭერს. მარტოობა იზრდება.

ძალიან როდესაც ჩამხუთავს ხოლმე ჩემი ოთახი, გამოვდივარ და ვჯდები სამზარეულოში. სოციალიზაციის ნაკლები სურვილით, მაგრამ ტანს მოვათავსებ ხოლმე სკამზე, როგორც ახლა. სულს ავაფოფხებ სხეულებრივი არსებობის აუცილებლობის კუნძულზე და ზედ შევრჩები. ასე გადავირჩენ ხოლმე თავს.

Μια αιωνιότητα και μια μέρα

2007-02-05T23:02:00.000+04:00

მარადისობა და ერთი დღე

με λέξεις σ'έφερα ξανά και είσαι εδώ.

Αλαφροίσκιωτε...

Κορφούλα μου...

Ταχίδι....

Θάλασσα....

Η ζωή.

Space and Time

2007-01-16T22:15:00.000+04:00

This is where I feel completely happy

This is when I feel completely happy

2006-11-29T20:30:00.001+04:00

თავი VII

შემოქმედებითი კრიზისი მაქ. ჩემს სურათებს ვათვალიერებ Halloween Party-დან. ჰოოო, მე ნიღაბი ნამდვილად არ მჭირდება, ისედაც საინტერესო პერსონაჟი ვარ. ყველა გაგებით, თუმცა მაინც ამ ყველაფერს მსუქუქი რელატივიზმით გადახედეთ. ჩემს პერსონას... იმიტომ რომ სურათებს არ გაღირსებთ;-)

მოკლედ ლუციფერის ასულებთან ნავარდი კარგი იყო უბრალოდ ძალიან გვიან დასრულდა. ხომ იცით ადვილად ტრასპორტირებადი არ ვარ. სადღაც 40 წუთის სევდიანი ზოზიალის შემდეგ მძღოლს გამოვესაუბრე და ამ სასიამოვნო საუბარში აღმოვაჩინე, რომ ტრაკში ვარ. სახლში მივეტირე. ძალიან მეძინებოდა და ამ სიამოვნებისთვის მხოლოდ 3 საათის ბედნიერება მქონდა. ბოლოს მივიხედ-მოვიხედე სწარაფად მოვამტრვესასრუტე ჩემი ცრემლები და დავეგდე გაფუჭებული კომპასივით.

ვსხედვარ (სადღაა ის დრო ჩემში ერთი მე რომ ცხოვრობდა?) და ვხვდები, რომ უკვე ვეღარ ვაზროვნებ. . . დაიძაბეთ? სუ არა? გაიჭინთეთ მაინც. . . ვიცი გადტვირთულობითა და დაკავებულობით დღეს, სასმახურზე მლოცველ, მოალერსე და მომასტურბირე მსოფლიოში, ვერავის გააკვირვებ. სამსახური, ხომ სტატუსია, სტატუსი კი ასწორებს. . . ამასთან, როგორ არ უნდა გავიხსენოთ ისტორიის კურსი, რომელიც სკოლაში გავიარეთ და რომლის დროსაც რელიგიურობის ამბიციით შეპრყრობილი საშუალო სკოლის ორთოდოქსი ისტორიკოსები გვასწავლიდნენ . . . ადამიანი შრომამ შექმნაო. . . პენისი და ვაგინა უბრალოდ მიმაგრებული ფაილებია. . . გაათრიეთ ეს დაბნეული სპერმატოზოიდი საკლასო ოთახიდან!!!;-)

მოკლედ მე ეს პროცესი მომწონს, მაგრამ ვერ დაგიმალავთ ადამიანის ინსტინქტების რეალიზაციის ყველაზე საყვარელი ფორმა მთლად ვერაა. მე მაინც ვფიქრობ, რომ პრაგამტულობისადმი მიდრეკილებამ ადამიანი მაინც ზარმაც არსებად ჩამოაყალიბა და ვინ შემეკამათება, რომ დღევანდელი სამყარო პრაგმატული იდეებით შემოსილი მატერიალური სფეროა, რომელიც ყველაზე მარტივად ილუსტრირებადია ჩვენს სურვილებში ვიგორაოთ, ვ. . . ოთ და ფული არაფრისგან ან ძალიან მარტივი შრომისგან მივიღოთ. პრინციპში აქაურობა ამის კარგი მაგალითია, უბრალოდ გეოგრაფიული უსამართლობის გამო ყველა ვერ აღმოვჩნდით ამ უსაქმურ რგოლში;-). არის მცირეოდენი გამონაკლისები და რა თქმა უნდა მე როგორც ამ გამონაკლისების მოშიში სწორედ მისი მსხვერპლი გავხდი. ერთი სასიამოვნო რამ მაკავებს – ეს ყველაფერი ექსტრემალურად საინტერესოა, თანაც ძალიან ბევრი რელაქს-ფაქტორია, რაც ამ ყველაფრის ძვირფასი კომპენსაციაააა....ააააოეეეოეეე…ოეეეოაააა...;-)

ახდა ჩემი ოცნება და მადონას ახალი სინგლის (ოღონდ ახალს რატო უწოდებენ არ ვიცი) '' JUMP''-ის გამოშვებასთან დაკავშირებით ლონდონის ერთ-ერთ უმთავრესმა და უპოპულარულესმა კლუბმა G.A.Y.- მ მადონნას მთელი დღე მიუძღვნა. ეს კლუბი განთქმულია გრძელი და სქელი რიგებით, მაგრამ ასეთი რამ მე არ მინახავს. 1 საათი ლოლუების სრესვაში გავატარე, თანაც მოგვიანებით აღმოვაჩინე, რომ მსგავსი კლუბი ლონდონში ორია (ნუ აი ჩვენთან რომაა სოხუმის ფილიალი, ზუგდიდის ფილიალი, ჰავაის ფილიალი და სხვა) და . . . . ტარამ ტარამ ტარამ. . . მე რა თმა უნდა იმაში წავედი, რომელშიც არ უნდა წავსულიყავი, მაგრამ მაინც ძალიან მაგარი იყო. ერთი საათი ვიწუწავე და მერე მეორე G.A.Y-ში გავეშურე. საბედნიეროდ ჩემს კამერადს ' overjump' ბილეთი აღმოაჩნდა და აღარ მოგვიწია ''1 in 1 out ' რიგში დგომა. მოკლედ მართლა ძალიან მაგარი იყო. დავრწმუნდი, რომ აქ მასსავით არავინ უყვართ და მართლაც ''საცეკვაო მოედნის დედაა'' (არა როგორ ჟღერს;-))

ღმერთო საშინლად მოსაწყენი დღეა. ჰო, Ministry of Sound- ში ვიყავი. შესვლა უზასი ღირდა, მაგრამ ნუ ვისაც ჰაუსი უყვარს. . . უააუს ძახილში ჩაიფუშებოდა. ყველაზე მაგარი დი-ჯეიები უკრავენ.

ისე აქ ძალიან მალე ბნელდება. კულტურული ექსპლორისთვის დრო აღარ მრჩება. დღეს მხოლოდ დილით და ლანჩზე ვნახულობ. ლანჩიც ნუ იკითხავთ, ძირითადად Marks&Spencer-ის საჭმელს ვძოვ. ყველა გამყიდველს ვიცნობ, ოჯახში ვის რა პრობლემა აქვს ვიცი. მოკლედ მყავს 5 დაქალი, ძირითადად შავკანიანი, რომლებიც მოუთმელად ელიან ჩემს მიერ ტუნას ან პაპაიას სალათის ძოვას. რჩევებსაც ვაძლევ და ყველა ცხოვრებით კმაყოფილი ჩანს. საერთოდ ჩემში აღმოვაჩინე თერაპისტის უდიდესი ნიჭი და ალბათ იურისტობას თუ თავი დავანებე თერაპისტი გავხდები. ოღონს ძალიან ძვირად დავიჩარჯები, იმიტომ რომ I AM EXPENSIVE;-)

დღეს ძალიან საინტერესო ანგარიში წავიკითხე. ქართველი საზოგადოების დამოკიდებულება ლესბოსელებისადმი. თურმე მათ სერიოზულად არ აღვიქვამთ. რატო? იმიტომ, რომ '' sex without penis is not sex''. როგორია? ანრი ჯოხაძის ფრაზა ''ერთი თქვენ მოგცლიათ, რა მნიშვნელობა აქვს ვინ საიდან ათავებს!'' რა უადგილოა;-) ისე ჩვენი სელებყლითების სიბრძყლეს მხოლოდ მომავალი თაობა თუ გადახარშტყნავს;-) A MY JESHJE BORIMSJA ZA SVANIJE DOMA WISHEJ KULTURI I BITA?!;-)

Aარ შემიძლია ჩემი აღშფოთება არ გამოვხატო აქაურ ტრასპორტთან დაკავშირებით. რა მეტროში ჩასულხართ და უპუტანკო საუნაში წასულხართ. ცხელა, ჰაერი არაა, ადამიანების ფიზიკური შერწყმა თავად მოლეკულურ ერო-დისტანციასაც სცდება. . . ''დასველებაც'' არ გინდა. . . და მთელი მატარებელიც, რომ შეგეკვეხოს ვერ იგრძნობ;-) ავტობუსები!!! თუ გინდათ თავი ''ბიძა სტიოპად'' იგრძნოთ და სამყაროს ''დაგვიანებულის სტატუსში'' ზემოდან შეჰყუროთ იმგზავრეთ აბტობუსებით. ღმერთო დალოცვილ ვარშავაში ავტობუსი ყოველგვარი ვიზის გარეშე მაქსიმუმ 30 წუთში სამოთხეში გაგაქანებდა. განსაკუთრებით საინტერესოა აქაური ეხეცუსე-ბი დაგვიანებასთან დაკავშირებით due to the suicide of the passenger the service on Victoria Line is relatively delayed'', ''due to the attempt of the passenger to resist moving train the servive on Picadilly line is slightly delayed'', ''Okay as always service on Northen Line is not good'' და დღეს!!! უსმინეთ '' We are sorry for the delays this morning, this is because the train is too big to fit in the tunnel''.როგორია? და როგორ შეიძლება ამაზე არ გაგეცინოს თუგინდ მთელი მატარებელი მოგაკაშნონ ყელზე.

წავედი. . .

პ.ს. მითხარით, რომ ის რაც 19-ში უნდა მოხდეს ზღაპარია გამოგონილი ბავშვების დასაშინებლად;-)

დაბრუნება

2006-11-29T01:20:00.000+04:00

თავი VI

ქიმია

ეს სიტყვა ჩემში ყოველთვის შიშს იწვევდა. პირველად მისი სკოლაში შემეშინდა, მივხვდი რა, რომ ჩემნაირი უფორმულო ადამიანისათვის ეს მეცნიერება ეგზისტენციალიზმზე უფო გაუგებარი და რთული იყო. დაახლოებით კაფკა მშობიარე მდგომარეობაში;-) მომდევნო შეხვედრა ამ სიტყვასთან გაცილებით ტრაგიკული აღმოჩნდა. ეს ისე, უკომენტარო წინადადებების ნაკლებობას, რომ არ განვიცდიდეთ. დღეს კი ვხვდები, რომ ქიმია სკოლაში და ქიმია ადამინაზე მხოლოდ საწყისი ეტაპია ჩემი და მისი ნაცნობობისა. განხილვის პროცესში მყოფი ''ქიმია'' თურმე საკვანძო წერტილია სიმპატიის ფორმირებაში (როგორც სპერმატოზოიდი მორიგი მსუნთქავი რამის გაჩენისათვის) თანაც ფანტასტიური და დიპლომატიური ''იდი ნა ხუი'', რომელსაც არც ექსესი (შებასაბამისად არც პოსტსექსი) და არც ნეგატიური განვითარება მოჰყვება. ერთი სიტყვით, ამ ქიმიოთერაპიის ნაწილი მეც აღმოვჩნდი, თანაც მუდმივად გამომრიცხველი სახითა თუ კომენტარით ''სული უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ფასადი.... სექსუალობა, ხომ დროის ფაქტორია.'' ჰა ჰა!!! როგორ ჟღერს?! საშინლად. მსგავს უგემოვნო განაცხადს ალბათ თავად სახალხო ლექსენი მრ. ნათელაშვილიც იუარებდა.

ვინაიდან მე ''იუარა'' არ ვარ და პერმანენტულ ''კიდ'' ვიქეცი, ამიტომაც პარასკევ საღამოს გამოვიპროჭე და გავუდექი გზას ''გუანაბარა''ს მიმართულებით. ღმერთო, ერთი დაგანახათ რა რიგები დგას კლუბების შესასვლელთან. ვინაიდან ჩვენ ყველანი სამოქალო ფორმაციის პროცესის მსხვერპლნი ვართ, გახსენებთ პოსტ-სამოქალაქო ომისა და შიდა-სახ. კონფლიქტის პერიოდსა და პურის რიგებს. . . აი ტალონებით, რომ იძლეოდნენ;-) მერწმუნეთ, ლოდინი ამად ღირდა. . . იცით რა არის ბრაზილიური მუსიკის გენიალურობა? ძვლების ჭრაჭუნი არ გესმის და არც საწვავის ნაკლებობას განიცდი. ერთი სიტყვით ავტომატურ ზეთოთერაპიას გადიხარ და დაგროვილ ჟანგს, მხოლოდ ეგზოტიკურ ფანტელებად მიმოაფრქვევ. ჩავატარე!!! ალბათ ხვდებით რას ვგულისხმობ. მეორე დღე ვულკანიზაციასა და სან-ტრექნიკის პლიაზებზე ვინავარდე;-) კვირას კვლავ ''ქიმიის'' საკითხებზე ვისაუბრეთ. რა თქმა უნდა სიყვარულის ძიების პროცესში. ამჯერად, საქართველოს მარილიანი მიწის შვილს იოდის (ნაკლებობამ) მიმტყუნა. ჩიყვმა დალახვროს!!! ერთი სიტყვით ქიმია უფრო ფიზიკა აღმოჩნდა და რამოდენიმე სასიამოვნო ''დრინქის'' შემდეგ წავედი. . . ჰო, ეს სხვა დროს. მართალი გითხრათ იმ ღამეს ცუდად მეძინა. ვფიქრობდი, ნუთუ ჩემმა იოდმა არასაკმარისად იკაშკაშათქო, მაგრამ რა გაეწყობა მთავარია სხვა ქიმიური ელემენტები, რომლებიც სხვა სტრატეგიულ ორგანოებს ამოძრავებენ კვალ აქტიურ მუტაციას განიცდიან. აჰ, ეს როგორი შვებაა. . . ბოლოს და ბოლოს საკუთარ თავთან გართობაც ხომ გართობაა;-)))) მთვარია მაგ დროს იოდზე არ იფიქროთ;-)))

ჩემი კვების რაციოც ძალიან მარტივ ქიმიურ მიქსტურას მოიცავს. რემონტების სტუმრობის თუ მასპინძლობის დაღი ეტყობა მიმაშპალლეს სადმე საჯდომზე და ამიტომაც თან მზდევს გამუდმებით. რეებს ვბოდიალობ? სულაც არა, ჩემმა სახლის პატრონმა გადაწყვიტა სამსაზრეულოს შეცვლა. ამიტომაც 1 კვირაა ვერ ვიმზადებ საჭმელს და მხოლოდ ხმელი წიფელით ვიკვებები. ჩემი ვაჟა მაგან არ მოსპო? და ახლა მეც უნდა გამანადგუროს?! ნუ ჯანდაბას ვაჟას დროს იოგურტები არ იყო;-), მაგრამ მაწონი აშკარად არსებობდა. . . მდაააა. . . ეტო პლოხო...

იცით ჩემდა გასაკვირად ზოგჯერ სახლში მინდება, თუმცა ალბათ მხოლოდ 2 საათით ან მაქსიმუმ 2 დღე თუ მივცემდი თავს ამ ფუფუნების უფლებას.

ერთი სიტყვით მე ყველანი მიყვარხართ, მაგრამ ახლა უნდა გავაჯვა...რომ მერე კიდე მოგიკუკოთ და გაგიზიაროთ რახაც-რახაცეები (სტილი დაცულლლლია) (სტილი დაცულლლლიას სტილიც დაცულია).

;-)

პ.ს. ჰო, მათ ვინც ჩემი ბოლო წერილის წაკითხვის შემდეგ ჩათვალეთ, რომ სიკვდილს ვაპირებ ან თვითმკვლელობის გეგმაზე ვმუშაობ, შეცდით, თავს საშინლად ცოცხლად ვგრძნობ;-)

თავი V

გამარჯობათ,

მართალია! უფრო ბანალური ვერაფერი მოვიფიქრე, ამიტომ "რედაქციაში" შემოსულ მკითხველთა უამრავ წერილზე რეაგირებას სწორედ ასეთი ფორმით ვიწყებ. საერთოდ ძალიან მომწონს ადამიანის თვისება სხვათა პერსპექტიული შეფასების საფუძველზე გააკეთოს დასკვნა საკუთარ მოსაზრებასა თუ საქციელზე. სისულელისგან დაზღვევის მაგვარია. . .''შპს ვახო: შეიძინეთ 100% დაფარვის პოლისი და დაცული იქნებით სისულელისაგან''. . . თუმცა პოლისი მცდელობის მსგავსად ხელმოცარული პერსპექტივაა. მე თუ მკითხავთ ადამიანს ყველაზე ნაკლებად უნდა ეშინოდეს სამეტყველო აპარატიდან სისულელის წამოროშვის. ეს უვნებელი პროდუქტი ხომ ზოგჯერ ძალიან სასაცილოა, სიცილი ცრემლდენას გამოიწვევს რაც ფანტასტიური შანსია მხიარულად გამოისუფთაოთ გუგები, ცრემლდენას შარდდენა მოჰყვება, რაც ასევე ფანტასტიური შანსია გაათავისუფლოთ შარდნის ბუშტი და ამასთან გაიწმინდოთ თირკმელები. ასე, რომ ზოგჯერ სისულელე თქვენი ჯანმთელობის მხიარული მეგობარია.

ეს ყველაფერი რაც თქვენ წაიკითხეთ, ასევე სისულელეა უბრალოდ ძალიან ვეცადე სასაცილო ვყოფილიყავი იმიტომ, რომ ბოლო დროს რაღაც სუ არ მეცინება;-)

ორი კვირაა ვებრძვი ბრიტანულ ვირუსებს. უნდა ვაღიარო, ამდაგვარი ჯგუფური შემოწოლის გამოცდილება ჯერ არ მქონია, ამიტომაც ჩემმა დაბნეულმა ლიბიდომ ქარქაშისა და ფარის ამარა დამტოვა ის კი დაავიწყდა, რომ ყველაზე მთავარი ხმალია, თანაც მჭრელი;-) აქ რატომღაც სულ არ ცივა. მინდა გითხრათ თავს უფლებას ვაძლევ ჩავიცვა მაისური. ასე რომ ნისლიანი ალბიონის ცნება აშკარა გადამუშავებას საჭიროებს, რაც ცვლილებებითა და დამატებებით განთქმული ქვეყნის შვილთათვის დიდი პრობლემა არ უნდა იყოს.

ისე, ყელი საშინლად მტკიოდა. ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს ჩემს ყელს სექსი ქონოდა ცულთან, ნამგალთან ან ბენზო-ხერხთან;-)

კულინარიაში გავიწაფე. საშინელ გემრიელ რაღაცეებს ვაკეთებ. ერთი ჩემი სუპები გაგასინჯათ, თუმცა რატომღაც უკვე მეორედ გზააბნეული პეპელა მეწვია, რომელსაც როგორც ყოველთვის მისამართი შეეშალა. რა გამოლევს თესლ პეპლებს, რომლებიც სხვის ულუფაში ისამარებენ თავს;-)

სხავათაშორის აქ პატარა, მაგრამ საყვარელი ქართული სათვისტომო შეიქმნა. სოფო და მისი მეგობრები ლონდონში არიან ამიტომაც მოგვიწია ერთი-ორგან კოლექტიური გასეირნება. მე როგორც ყოველთვის კლუბ-ხელმძღვანელის თანამდებობა შემეტენა (თანაც საკვალიფიკაციო გამოცდა ნამდვილად არ ჩამიბარებია ლონდონში). ჩემი ორიენტაციისა და მახსოვრობის ადამიანმა ალბათ წარმოგიდგენიათ რა სწრაფად მიაგნო ყველაფერს. რა ჩემი ბრალია, თუ ჩემს ლონდონელ ნაცნობებს მანქანით დავყავარ?! მოკლედ ყველაზე სასაცილო ის იყო რომ კლუბების დედაქალაქში და თანაც კლუბების რაიონში, რომელსაც სოჰო (წარმოთქვით რაც შეიძლება გამოშტერებული სიფათითა და მიამიტი ინტონაციით) ჰქვია;-) მოკლედ მე როგორც ''გადადექი'' ქვეყნის შვილი ''გადამაძუნძულეს'' და ლიდერობა ჩეჩენმა ჩაიგდო. . .და რა? ერთი საათი გვატარა გაუგებარ ადგილებში. ვახო რა ვახოა ამას თუ მოითმენდა?! ავიჩეჩე დავიჩეჩე ამოვიყარე ამოსაყრელი და არ ჩავიყარე ჩასაყრელი. შედეგი: კისრული მოთელვით დავიბრუნე ლიდერობა. აღმოვჩნდით კლუბ ზუუ-ში. არაუშავდა, თუმცა 4 საათი გაუჩერებლად ვიცეკვე...ბოლოს ლამის სექსი დავამყარე საკუთარ თავთან.…ნამეტანი ლამაზი ვარ და დიდი სარკის წინ ცეკვა მეტად სარისკოა. მინდა გითხრათ კლუბ ზუუ-ში (მიუხედავად მისი ტროპიკული სახელისა) მხიარულებამ მკაცრი ორთოდოქსული წესებით ჩაიარა 'პატრულმა' მხოლოდ ცხოველური ზასაობა და ინტენსიური ხახუნი დააფიქსირა. იგივე სიტუაცია იყო კლუბ ''თაიგერ თაიგერში'', სადაც ასევე ოფლის ბოლო წვეთამდე ვიცეკვე და ბევრ თინეიჯერს გადავა. . . (ეს უკვე თქვენი გემოვნებით). მიუხედავად ამისა მივხვდი, რომ მაინც ვბერდები, მაგრამ იცით რა ნაწილში? აი კლუბში წასვლა მეზარება, მაგრამ თუ შემაგდეთ, მტრისას, ლომი-მე ააფაფრებს იქაურობას...ახლა ველი 4 ნოემბერს, კლუბ G.A.Y.-ში მადონას დღეა... ასევე ძალიან საინტერესო ნიუანსი. აქ ე.წ. Straight კლუბებში მხოლოდ გოიმები დადიან ამიტომ წინა შაბათ-კვირა გოიმური გაჯაზების ამბავია;-)
თუმცა, მე მაინც ძალიან მომეწონა და თუ მკითხავთ "თიგერ თიგერ" სვეცკობა იყო ნუ ისეთი არა როგორც " Lauren Garnier Club", რომელშიც შესვლის გამო თურმე 25 ფუნტი გადაუხდიათ, მაგრამ მაინც... და კიდე KOKO-ში უნდა წავიდე... მოკლედ სწორედ ამ არგუმენტებით შემოსილმა მე-ჟ.P. გოტიემ დავარწმუნე ჩემი ქართველი მეგობრები და მომავალი უიქ-ენდი გეი-სტარტი იქნება;-) Heaven….heaveeeeen….Heaven… this must be an angel….ისე ტრადიციულ აბჯარს აუცილებლად გამოვართმევ ქართველ ქალიშვილებს, რომელთაც მქონი ეგ აქსესუარი დიდი ხანია არ გაუზეთავთ და არც კი ჭირდებათ. . . მორიგი ალილუია აპკგაცილებულებს;-)

ჰო, რატომ არ მეკითხებით რა აცვიათ 'გო-აუთ'-ზე? ბევრს არაფერს ვიტყვი უბრალოდ გკითხავთ მადონნას like a virgin ან Lucky Star?! თუ კი ბევრი არ იფიქროთ აუცილებლად გადაიკარით ლენტი, ჩაიცვით მუხლებამდე კაბა, აჟურული კოლგოტი (რა ყლე სიტყვაა), თმებს მიეცით თავისუფლება. . .არაა აუცილებელი დაიბანოთ. . . ბევრი ''ლაქი'' . . და მაქსიმალურად ეცადეთ მოისხათ 80 წლების ბიჟუტერია... მოკელდ ეს ყველაფერი სასაცილოა, თუმცა არის გამონაკლისებიც მაგალითად გაიხსენეთ Madonna – Hung Up, Kylie Minogue – Can't get u out of my head an Beyonce – Crazy in Love… მოათავსეთ ბლენდერში და კააააარგად ათქვიფეთ. . .წონას მაინცდამაინც ყურადღებას ნუ მიაქცევთ მერე რა, რომ სქელია სქელი იასამანი;-)

სართოდ,აქაურ კლუბებში ყოფნისას სულ მახსენდება სარა-ჯესიკა პარკერის გმირის (''სექსი დიდ ქალაქში'') სარკასტული შენიშვნა ევროპასთან მიმართებაში. . . ერთი სიტყვით ის ამბობს, თუ ვინმეს სურს გაიხსენოს ძველი პოპ კულტურა ევრობაში უნდა წავიდეს. ბსოლუტურ სწორი შენიშვნაა...ზოგჯერ ისეთი სიმღერები მესმის, რომლებიც თავად რეტრონაციონალურ საქართველოშიც კი არ ახსოვთ.

გუშინ ემპერიო არმანის მაღაზიის გახსნაზე ვიყავი დაპატიჟებული, მაგრამ არ წავედი...ჰო ****ნსკაიას კი შევპირდი, მაგრამ ამჯერად სუკა მე ვარ და არ წავედი. რა ვიცი მე თმები არ მომწონდა და ზმანიც დიდად რაღაცა არ მქონდა...ისე ძალიან სასაცილოა ლონდონელმა შეიძლება 800 ფუნტი პრადას მაისურში გადაიხადოს და თქვას ღმერთო რა საყვარლობაა. . . მაგრამ 1 ფუნტით ძვირიან ნაყინზე გაჭედოს და აპროსტესტოს ეს რა ვანდალიზმიაო... საინტერესოა;-) ისე ჯორჯიო არმანის და გვინეთ ფელტროუს კი ვნახავდი, მაგრამ მელე მე ლა?! (მეგრული სუბ-რაციონალური კულტურის ფრაზეოლოგიიდან).

გაძლევთ უფლებას ჩემი სახელით პოლიტიკური დანაშაული ჩაიდინოთ, რომ საქართველოში ჩემი შემოტანა აკრძალონ. მე აქ მინდაააააააა. . .

ისე იმედია ამ სირობის წაკითხვის შემდეგ აღარ დაგებადებათ ჩემი სახელის გაგონების სურვილი ა-ლა ტრიბიუტი ''წადი და აღარ მოხვიდე'';-) თუმცა გამოგიტყდებით საშინლად დაკავებული ვარ. . . ტირილამდე. . . მენსტრუალირებადი რომ ვიყო ალბათ დღეში 3-ჯერ ''მომივიდოდა'';-)

გკოცნით და გეფერებათ თქვენი ალეხხხანდრო;-)

2006-11-28T22:45:00.000+04:00

თავი IV

გართობა ლონდონურად – დაბრუნება ველური ინსტინქტების სამყაროში

ჰმ! დიდი სიამოვნებით აქვე დავასრულებდი:--))) მაგრამ მე როგორც მორალური კოდექსის ამორალური ნაწილი გიზიარებთ ყველა ქალაქის (თუნდაც ზესტაფონის) ყველაზე საინტერესო და როგორც ჩვენი ანგლო-ენოვანი თანამოძმეები ამბობენ ''ჰოთ'' დროის ნიუანსებს. ყველაფერი პარასკევს დაიწყო.

პარასკევი, 20-00 – 00.30, სოჰო, ლონდონი

ფაბი. ალკოჰოლს არ ვსვამ, მაგრამ როგორც აქ მითხრეს I'm funny enough even without any alcohol;-) ჰო რა ვიცი აბა... მუსიკა: შოკური თერაპია. მერწმუნეთ ყურების გამოწმენდის სურვილი დაგეკარგებათ;-) სასმელები...საშინელება. . . ყველა ჭიქაში, რომელი ქვეწარმავლის ნაწილია... თავიდან ნამდვილი მეგონა;-) გავიცანი რამოდენიმე მდედრ-მამრი, რომელთაც ხვალ უნდა შევხვდე;-)

შაბათი, 20-00 – 3:00, პიკადილი სირქუს, ლონდონი

ბერძნული საჭმელი ვძოვე. სუ მაკაზე ვფიქრობ. ვფიქრობ თუ როგორ დაასოპრანოებდა აქაურობას ბერძნულადთქო. . . მარა სადაა? საჭმელი ძალიან გემრიელი. . .რაღაცეები განსაკუთრებით გავს მეგრულ სამზარეულოს. ვძოვე. მომეწონა. გავიცანი პოლონელი ოფიციანტი გდანსკიდან, რომელმაც შემამკო კომპლიმენტებით რა მაგრა ბაზრობ პოლონურადო თანაც ვარშავული აქცენტიტო... არ დაიჯეროთ. მე მოვუყევი ჩემი და ჟურავის (საზღვაო ამწეკრანი, რომელზეც ვგიჟდები) სიყვარულის ამბავი. გადავწყვიტეთ კლუბში წასვლა. სოჰოში ვართ. კლუბის სახელი არ მახსოვს. სიტუაცია როგორც იტყვიან დედისმქარგავი;-) მუსიკა შოკი. სიტუაცია ველური. ყველა ირხევა, მაგრამ ეს ცეკვას არ გავს;-) არც კი იფიქროთ ტუალეტში შესვლა, თუმცა ჩემთვის ეს არავის უთქვამს. ტუალეტი სრულიად ფუნქციაშეცვლილია.… ექსკრემენტების ნასახი არაა.… მიმდინარეობს აქტიური სექსი, თანაც 70% აზრზე არაა ვისთანაა ამით დაკავებული. მე ყველა გავაკვირვე. ტუალეტში სწორედ იმ მიზნით შევედი რა მიზნითაც შედიან ხოლმე;---) ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ ეს აქტიური სექსი 80% არაუსაფრთხოა. ასე რომ დროა არა ქალიშვილი არამედ უშიდსო ქალები ეძებოთ;---) ძალიან გამაკვირვა დამოკიდებულებამ. დაახლოებით ასე ჟღერს – ''მერე რა?''. ყველა დარწმუნებულია, რომ ანალიზის დადებითი შედეგების შემთხვევაში მინიმუმ 50 წელი იცხოვრებენ. ერთადერთი დისკომფორტი 4 თვეში ერთხელ ექიმთან 1 საათიანი ვიზიტია. ცხოვრება ლიბიდოს ფუნქციონირებაზეა დამოკიდებული. იცით ეს ყველაფერი ძალიან ცხოველურია. თუმცა არის გამონაკლისებიც;----) საერთო ჯამში OMG OMG OMG ძახილი…. და კმაყოფილი ხარ.

კვირა. 19:00 – ლესტერ სქ…. . . 22-30 სოჰო…

შევხვდი ბოჩოს;-) მაგრა გამიხარდა. ვიბოდიალეთ. ვძოვეთ ჩინური საჭმელი. გადავიღეთ სურათები. მიმოვიხილეთ ცხოვრება. ძალიან კმაყოფილი დავრჩი. ვიგრძენი, რომ ადამიანს ვეკონტაქტე;--) თანაც ძალიან საყვარელს;-) სურათების გადაღებისას ხალხი გვიყურებდა და ფიქრობდა რა საყვარელი წყვილიაო. აქ კაცს თუ მოეხვიე ვსიო;-) მერე ბოჩომ თავისი სამსახური მანახა. გაეძრო ტიპი, რომელმაც ერთ-ერთი კლუბის რეკლამა მომცა. არ დავაკვირდი. გაეძრო მეორე, რომელმაც 10 ნახევარფასიანი ბილეტის ვაუჩერი დაგვაკავა. კლუბი 'ჰევენ'. მთავარი გეი კლუბი;-))))))))))) ბოჩომ არ იცოდა;---)))) რატო მოგცეს? იმიტომ რომ ორი ბიჭი ერთად გვნახეს;-))) ძალიან ბევრი ვიცინე;-)))

ვხვდები იმას ვინც პარასკევის ნაცნობმა შაბათს გამაცნო;---) მივდივართ წვეულებაზე;-) ხო. მაცვია ის რასაც სურათში ხედავთ. იქაურობა შანელით, დიორითა და პრადას სურნელებით ყარს. საშინლად მოსაწყენი სიტუაციააა. . .შოპენი ჰაუსმა შეცვალა. . .სახლის თითქმის ყველა ოთახი დაკავებულია;-) სახლის გვერდითა ნაწილი გაძეძგილია მხოლოდ ორკაციანი პაწუკა სპორტული მანქანებით.

ერთი სიტყვით აქ რომანტიკისთვის მხოლოდ პარკებია და თანაც დღის საათებში. ურთიერთობები მხოლოდ ვიწრო სამეგობრო წრეებში ან ანონიმური ალკოჰოლიკების დახურულ საზოგადოებაში, თუმცა არის გამონაკლისებიც. იცით მაინც ძალიან მოგეწონებათ იმიტომ რომ ფანტასტიური ქალაქია. ნებისმიერი ლონდონელი ამ ქალაქს მხოლოდ ერთ ადგილზე გაცვლიდდა…''თუ ლონდონში ცხოვრებას ამიკრძალავდნენ, მხოლოდ ნიუ-იურკში ვიცხოვრებდი'' აცხადებს მათი უმეტესობა. ყველაზე ამაზრზენი ქალაქი მათთვის პარიზია.

მათ ვისაც ჰოლბეკი გიყვართ. 'ატომაიზდ' ვიკიდე. ასე რომ ჩამწკვრივდით.

გუშინ აღმოვაჩინე, რომ ერთთვიან მეტროს ტალონში 600 ლარს ვიხდი;---))) ხო მაგარია;-)))

კარგით გკოცნით.... აქ ერთი რამაა მაგარი. ყოველთვის იცხოვრებ თუნდაც საშუალოზე დაბალი შემოსავლით;--))

****

2006-11-28T22:40:00.000+04:00

თავი III

ცოტა მოვიწყინე. როგორც ჩემმა უსათუოდ ბრძენმა მეგობარმა მითხრა ეტყობა დიდი ქალაქის სევდა შემომაწვა. ისე ჩემი ლიბიდო მსგავს შემოწოლებსა თუ თავდასხმებს არავის პატიობს ასე რომ გადაეცით ფრხილად იყოს;-)

გადავედი ახალ ბინაში. როდესაც სახლის მეპატრონე დავინახე დავასკვენი, საოცრად ხუმარა ტიპი ჩანსთქო, მაგრამ ეს თურმე მისი მუდმივი მდგომარეობაა. ნუ რა გაეწყობა. . . და მართლაც რა ქნას თუ ოქსფორდ დამთავრებულისთვის ხალისით აღსავსეა და კიდე ჭამა არ იცის. გუშინ ჩემს მეგობარს ვუბრიფავდი (ანუ მოკლედ ვპასუხობდი) და მაგ დროს პეკინურ კომპოსტოს ჭამდა ისე ეგზოტიკურად ხმამაღლა, რომ კინაღამ ვლეწე....პოლონელებო!!! გახსოვთ ჩემი ცნობილი სალათა?

მგონი მადა დამეკარგა, მაგრამ სამწუხაროდ ეს ჩემს გასიებულ საჯდომზე ვერა და ვერ ისახება...მოკლედ იმხელაა, რომ ფრესკათმცოდნეობის დაწყება შეიძლება მასზე.

ისე რა ბედნიერებაა იმ ქალაქში ცხოვრება, რომელშიც სუ რაღაც ხდება და მოქმედებათა ვენიუ არ შემოიფარგლება პარლამენტით, კანცელარიითა თუ ლეიბორისტული პარტიის ოფისით. ყველაზე პოპულარულ ადამიანებად კვლავ ქეით მოსი, ვიქტორია ბეკჰემი და ტონი ბლეერი იგივე ბი-ლაიერი რჩებიან. განსაკუთრებით მისს მოსსი ყველგანაა. ჟურნალებში, გაზეთებში, მაღაზიებში (მგონი ამ სეზონზე ყველაფრის რეკლამას ის აკეთებს) ... ნუ ჯერ-ჯერობით ტუალეტის ქაღალდზე არ გამოსახულა. არ გამიკვირდება თუ მალე სამდე იპოვიან მის სურათს, რომელსაც მირონი სდის. ჰო, ცოტა ხნის წინ ელიზაბეთ ჰარლიმ ''დაშოკა'' აქაურები. 'საქრისთმასოდ' უშვებს თავის რობოტს, რომელიც როგორც ამბობენ შეგიძლია მიჟიმო;-) წარმოიდგინეთ პროცესში მოკლე ჩართვა რომ მოხდეს...აუ რა ორგაზმი იქნება;-)

მუსიკა გუშინ ჩემი ბინის პატრონს ვკითხე სი-დი ფლეიერი ხომ არ გაქვს რომ მათხოვოთქო.… გააძრო მთელი მაგნიტოფონი…თავისი დინამიკებით და იცით რა? გაეტანო ველოსოს და საერთოდ ბრაზილ-მუსიკის ფანია. რას იტყვით?

გუშინ მთელი დღე პი-ჯეი ჰარვის ვუსმენდი და როგორც ****ი იტყვის (თუმცა ეს გამოთქმა მე მოვიგონე) ძუძუებში ჩამიდგა;-) მაგარი იყო მაგარი!!!

ჭურჭელი;-) აი ჭურჭლის რეცხვის მეთოდი მოგეწონებოდათ. ჭურჭელს ყრიან ცხელ წყალში, რომელშიც ასხამენ 'ფეირის'. არ ავლებენ. მოკლედ სანამ ჩემი კუჭი 'ფეირის' არომატთა ვრცელ პალიტრას აითვისებს ხომ აზზე ხართ რა დღეში ვარ;-))) უკვე ვარჩევ რომელი ჭურჭელი რითი იყო გარეცხილი.

'თეითსის' გალერეაში ვიყავი. შოკში ვარ. ვის არ ნახავთ: ველასკესი, ბეკონი, სტეერი, ჯილი, ფროდი. . . უჟასობა მაგრობაა. . . მაგრამ თარნბელის ექსპონატებმა საერთოდ დამლეწა... ხო როდენის გამოფენაზეც ვიყავი. მაგარი იყო ძალიან....ზოგი რაღაცა ძალიან მომეწონა.

ტელევიზია. დაცენტრილია კულინარიაზე, მოგზაურობასა და კომედიურ სერიალებზე. გადასარევია.

აქ აშკარად კულტურული კატასტროფაა, თუმცა დაზარალებულები არ არიან. ნუ გარდა ჩემნაირი არაადამიანი, ველური და ბოროტი ქართველისა. მახსოვს პოლონეთში შემობერვაზეც ბოდიშს იხდიდნენ, მაგრამ აქ საერთოდ სუპრიმიფიკაცია განიცადა ადამიანის მოწიწებამ. ვინმე რომ გაიტანო და გადათელო ბოდიშს აქეთ გიხდის მაპატიე, რომ შემოგეთელე, შემოგებღალე ანდ შემოგეჟიმეო;-))))

აი სერიოზულად, ამდენი პოლონური ვარშავაში არ მომისმენია. როგორც ვატყობ პოლონეთი საოცრად გასვეცკდა იმიტომ რომ ყველა სოფლელი აქაა... ბოდიშს კი ვიხდი ისეთი შუასაუკუნოვანი ტერმინებისთვის როგორიცაა 'სოფლელი' ან 'გოიმი', მაგრამ უფრო შესატყვისი ვერაფერი მოვნახე მათ შესამკობად.

მოკლედ აქ ძალიან სვეცკობაა და ვისაც დიდი ხანია ერთი ადგილი ფარშევანგის ან სხვა ფრინველის 'პეროთი' არ დაგიმშვენებიათ ჩამოდით;-)

და ბოლოს დაილოცოს ზარა.

*****

ციკლიდან: ძვირფასო ყველავ. დაგზავნის სია

2006-11-28T22:35:00.000+04:00

თავი II

მოკლედ ვაგრძელებ ჩემს თხრობას და ამჯერად რამოდენიმე ასპექტს მიმოვიხილავ.

საშინლად მაგარი ამინდებია. თბილა. მზე ანათებს. პრინციპში არც ხალხი იჯღანება. არავინ არ გიყურებს და ხარ შენთვის. მილასლასებ და ფიქრობ რითი დაკავდე სამსახურის მერე. მართალი გითხრათ ძალიან ვიღლები და მერე ბევრი სიარულუს თავი არ მაქვს ხოლმე, მაგრამ გუშინ თავს დავაძალე და 'ტაუერს ბრიჯი' და მისი შემოგარენი დავათვალიერე. თანაც ჩემი საყვარელი შენობებიც ვნახე, რომლებიც ჩემი აზრით, იმედია მიშას ჯერ აზრის ქონის უფლება არ აუკრძალავს, თანამედროვე არქიტექტურის შედევრებია.

ჰო, აქაური პრიმატების ნახვა ღირს ყოველ 10ში 2-2 როგორც მდედრი ისე მამრი მოგხიბლავთ ნუ რამით მაინც. თანაც ისეთი სვეცკობები დადიან ნუ რა ვიცი.

მანქანები. სერიოზულად ტირილი მინდება. ვხავივარ. ამდენი სიხარული ერთად არასდროს მინახვას. ტირილი იმიტომ კი არ მინდება რომ მშურს არა იმდენად ლამაზები არიან რომ ცრემლები მომდის.

მეტრო. ჰო, აი ეს მართლა რაღაც ექსტრაორდინალურად დიდი და გრძელია. ძალიან გადატვირთული და ახლართულ-დახლართული ხაზებია, მაგრამ ყველაფერი მარტივადაა ახსნილი ასე რომ ძალიანაც რომ გინდოდეთ ვერ დაიკარგებით. ჰო, დღეს დილით სწორედ ამაზე ვფიქრობდი, როდესაც აბსოლუტურად სხვა ადგილას ამოვლასლასდი;---))) ნუ ბევრია არ უნდა იფიქრო. ვაიმე ზოგი ისეთი ღრმაა ნუ უჟასი.

ინგლისური. ზოგჯერ მგონია, რომ საერთოდ სხვა ენაზე საუბრობენ. ვაი დედა ესენი ვინ ყოფილან. წარმოიდგინეთ მეტყველ მდგომარეობაში მყოფი პირის ღრუ რომელიც გატენილია ცხელი კარტოფილით ხოლო ღეჭვის პროცესში ატენიან დაუჭრელ ოხრახუშს ან რაიმე სხვა კულტივიზირებულ მწვანილს. მე? აი ასეთი გლეხური ინგლისურით თუ როდესმე მემეტყველოს მე მოვკვდე. რაღაცეებს ვბრუტყუნებ მე თვითონ მცხვენია. არადა ჯულიუსმა, აი ის ამერიკელი ედგარ დავიდს რომ გავს, ისეთი კომპლიმენტით შემამკო. აშკარად ნაადრევი ყოფილა;-) ერთი სიტყვით This is something one has to deal with . საბედნიეროდ წერა არ დამავიწყდა. ისე პირველი დავალება მაქვს და ცოტა ვნერვიულობ.

***** მართალი ხარ, ძალიან მაგარია, როდესაც შენს მაისურზე ან შარვალზე ან შარვლის შუა არეალში სხვის თვალების აფხეკა არ გიწევს.

გუშინ ამ გლეხებს ფილმის The Devil Wears Prada- ს პრემიერა ქონდა. ეს ფილმი 2 თვის წინ ვნახე. ნუ ერთი სიტყვით ნაომი ქემბელი გაეძრო. ჰო, უნდა ვაღიარო საშინლად მაგარი ქალია. ისე ეს პრემიერები უნდა ნახოთ. მსგავსი სასაცილო რამ არასდროს მინახავს. ნუ ეს სელებრითი სასტავი პოზიორობს მოკვდებით სიცილით.

ჰო, გოუ-აუთი. პივის დასალევადაც არმანის, პრადას ან გუჩის ზმანში იჩიტებიან. ასე რომ დარწმუნებული ვარ მეც გუშინ ეგეთი ვეგონეთ, მაგრამ ალბათ ვერ ხვდებოდნენ, რომელი კოლექციიდან შეიძლება ყოფილიყო ჩემი ზმანი;---) ძალიან სასაცილოა. ნუ თუ თბილისში სვეცკაობისგან თავისქალა მძვრებოდა (მეტი არაა ჩემი მტერი), აქ იმენა ხერხემლის მოტეხილობა არ ამცდება. ნუ გამრუდება უკვე მაქვს.

ქალები დადიან აი სერიოზულად სუპერმოდელები თანაც ახლა ლონდონის მოდის კვირეულია და ვის არ შეხვდები. კიდე ზანგი ქალებით ვარ აღშფრთოვანებული ძალიან მაგარი კანი აქვთ, რაღაცა ბარხატივით,

****ია!!! ლილი ქოული ვნახე. საშინელი გრძელი და გამხდარი რამეა, მაგრამ მაინც მესაყვარლა.

მარი! ჩვენი ადმინსიტრატორი ქალია.;-))) ასე რომ არ ინერვიულოთ;-))))

პრესა: ქეით მოსის და ფოშ სფაისის იგივე ვიქტორია ბექჰემის გარდა არაფერზე წერენ;-)))

პ.ს. ეს წერილი დაიწერა გუშინწინ... ინგლისის ამინების დედა მოვტყან. წვიმს და ქურთუკი მაცვია. გუშინ კი ტრუსიკი და მაიკით ვიყავი;-)))

თავი I

ძვირფასო ყველავ,

იქიდან გამომდინარე, რომ ძალიან დაკავებული ვარ გადავწყვიტე ყველას ერთად მოგწეროთ.

მოკლედ მე კარგად ვარ. ამ წუთას თავი კი მტკივა, მაგრამ რა გაეწყობა. ლონდონი ძალიან მომწონა. ალბათ სხვაგვარად არც შეიძლება ყოფილიყო. მოკლედ ძალიან სვეცკობაა. ფასები არ მკითხით. მაგალითად სენდვიჩსა და წვენში 17-18 ლარს ვიხდი;-) რა საკვარლობაა;-) ნუ დღეში ჭამაზე 100 ლარამდე როგორც არაფერი ისე გინდა, მაგრამ ეს ყველაფერი ასე საშინლად ფუნტებში არ გამოიყურება. ამიტომაც თუ როდესმე სკოლაში გამრავლება გასწავლეს ან განასაკუთრებული შესაძლებლობების გამო მანამ ისწავლეთ დაივიწყეთ;-)

ჰო, ერთადერთი რაც არ მომწონს ისაა, რომ ეს ქალაქი უუუუუზარამაზარია.

ჰო, "****-ის" სასტავი ძალიან კარგი ხალხი ჩანს. თანაც მულტი-კულტურილი გარემოა რაც თურმე ძალიან სასიამოვნოა. ისე სოხუმიდან დევნილს;-) არ გამიჭირდებოდა სხვადასხვა ერებთან მეგობრობა. ადმინისტრატორი არის ისეთი ფუმფულა ზანგი, რომელიც ძალიან სვეცკობს და ისეთი საყვარელია ნუ რა ვიცი.

ჰო, ლონდონში ოფიციალურად ინგლისური არ ისმის. ნუ ოფისსში კი ისმის მაგრამ ქუჩაში ნუ რა ვიცი პოლონურით დაწყებული (მაინც რამდენი არიან ეს უპატრონოები) სვაჰილით (ამ ენაზე ტანზანიასა და ზანზიბარში ლაპარაკობენ) დამთავრებული. ჰო კიდე იძახიან ევროპელი კოლონიალისტებიო;-)

კაი წავედი დავიღალე…მერე მოგიყვებით…

აუ იმდენია მოსაყოლი რო რა ვიიიიცი. . . მაგარ გამოფენებზე ვიყავი... ***ძე ბოდიში 'მისპელინგისათვის' თუმცა მაინც გასაგები უნდა ყოფილიყო რომ საუბარი მოდელიანიზე იყო. . . ისე მომეწონა ცოტაც და ვიტირებდი. უორჰოლის გამოფენაზეც ვიყავი და საერთოდ ჩავიშოკე. . . კიდე, ეკას ****-ს გასაგონად, ბითლზის გამოფენაზე ვიყავი და ნუ რა ვიცი ძალიან მაგარი იყო.

ყველაზე მომხიბვლელი კი აქ თავისუფლებაა…. . . საშინლად გახსნილი, ლოიალური და კოსმო-კოსმო საზოგადოებაა. . . . მინდა რომ თბილისიც როდესმე ასეთი იყოს.

*****

Cogito, ergo sum!

2006-10-26T21:43:00.000+04:00

თვითეული ემოცია სიტყვაში გამოსახატად იბადება. თუ სიტყვით ვერ აღწერ,არ დაატყვევებ ასო-ბგერათა ლოგიკურ/ალოგიკური ჯაჭვით,ჩათვალე,რომ არც გიგრძვნია. ასეა? არაა ასე.
აბა,რატომ მაქვს მოთხოვნილება,ჯერ ძვლამდე არდასული ემოციები სიტყვებად მოვთარგმნო? იქნებ სჯობდეს სისხლში გავუშვა,ისეირნონ,დაღვინდნენ და მერე მოვუხსნა ხოლმე პირი სიტყვის კონას. მაგრამ პირველად იყო სიტყვაო... არა,ლოგოსიო. ეს ლოგოსი რა იყო,ვინ იტყვის? პოლემიკისა და ეგზეგეტიკის საზრდო ალბათ. მეტი არც არაფერი. კონკრეტული ცნების კონკრეტული სიტყვის გამოხატვაში რა კანონზომიერებაცაა,იგივე კანონზომიერება შეიძლება იყოს ლოგოსის დეფინიციაში. რა დევს ამ ცნების იქით? და ისევ, რატომ მჭირდება სიტყვები და გრძელი წინადადებები საკუთარი არსის შესაცნობად?

ფერად-ფერადი სიტყვები. ზედსართავები. არაფრისმთქმელი,საკუთარ თავთან პრანჭიობისთვის შეთხზული ძვირფასი თვლებით მოოჭვილი ბრჭყვიალა ბიჟუტერია (აჰ,აი,კიდევ სიტყვავკაზმულობ)...

ამ ყველაფრის ლოგიკა კი ისაა, რომ საკუთარ ენაზე გამოხატვა ჰაერივით მჭირდება. ჰოდა, ვახურებ და ვახურებ...

მხოლოდ ახლა

2006-10-25T16:48:00.000+04:00

განვაახლე მოგონებების აწმყო დროში შეგროვება. ფრთხილად,წამის მშვენიერების სრული გაცნობიერებით,მომენტის ღრმა ტკბობით და თრობით... მაგრამ არა სინანულით. ვიცი,რომ ის,რაც ხდება ამ წუთას,ამ წუთს ეკუთვნის. მე კი მხოლოდ ფოტოაპარატი მაქვს იარაღად. არასდროს მეგონა,რომ ასეთი სიყვარულით და ხალისით გადავიღებდი აწმყოში გაყინულ ძვირფას სენტიმენტებს...
ვუყურებ და წარსული სითბოს გარდა არაფერი მრჩება. თუმცა არის მოგონებას შერეული ტკბილ-მწარე ნამსხვრევები.... თუმცა,კარგია,რომ ამაზე საფიქრალად არც სურვილი და არც დრო მაქვს.

როდესაც მე მოვდივარ, შენ მიდიხარ. ასეც უნდა იყოს. ერთ ხაზზე ვერასდროს დავდგებით

თუმცა, ეს წარწერა ყოველთვის დარჩება. იმის იქით კი შენ.

საჩუქარი

2006-10-25T16:42:00.000+04:00

ამ სურათს მოუხდებოდა გოიმური სიმღერა: "საით მიდიხარ" (თუ როგორაა?):)))))

დიდი მადლობა თათას :)

Delete me, please

2006-10-23T18:57:00.000+04:00

აკროპოლისი ჭიქაში

ჩემი ქოლგა

2006-09-29T01:34:00.000+04:00

მეტაფორა უცნაურად ჟღერს,თუმცა მაშინვე ასოციაციაზე გადაგაგზავნით და სწორად მიხვდით. ქოლგის გარეშე წვიმაში არ მოკვდებით,თუმცა სასურველია,რომ გქონდეთ. შეიძლება ზოგიერთმა (მაგ.მე) ჩათვალოს,რომ აუცილებელია. ზოგი საერთოდ უქოლგოდ ცხოვრობს (როგორც მაგ. მე ახლა). ჩემს სახლში ქოლგა არ მოიპოვება. რეალური ქოლგა სადღაც დავტოვე. ასეთ ქოლგას ვიპოვი სადმე?
ყოველგვარი პათოსის გარეშე - ეს რეალობაა.

ვიწყებთ საკუთარი თავის დალაგებას

2006-09-28T02:53:00.000+04:00

ბლოგის სტუმრებო - ნაცნობებო და უცნობებო.
შემომთავაზეთ,საიდან უნდა დავიწყო საკუთარი თავის დალაგება?

პრიორიტეტების გადანაწილებით?
საკუთარი ძლიერი და სუსტი წერტილების მოძებნით?
გარედან შიგნით თუ შიგნიდან გარეთ?

Μην το αγγίζεις

2006-07-22T20:19:00.000+04:00

Άπλωσε το βλέμμα.
Όχι το χέρι.
Απλώνεις το στόμα
Να με φιλήσεις.
Στο μάγουλο.

Μην το αγγίζεις -
Το φιλί αυτό
είναι καυτό.

Τίποτα

2006-07-16T01:03:00.000+04:00

Νοιώθω,ότι τίποτα δεν έχουμε πει
ούτε μια λέξη
ούτε υπάρχει ανάγκη να πούμε κάτι.
Μιλάμε,βέβαια,πως να μην μιλάμε.
Δεν λέμε το βασικό.
Και αυτό ακριβώς μ'αρέσει.

Όσο περνάει ο καιρός
περνάω κι εγώ.
Στέκομαι στο ασήμαντο τόπο
αλλά με τον τρόπο να με δούνε καλά.
Δεν φοβάμαι να περνάει το βλέμμα μεσα μου
και να βλέπει την άλλη άκρη.
Είμαι διαφανής για την περιπτώση
αν θέλει κανείς να βλέπει
τα πράγματα διασχίζοντας
το κορμί
το αίμα
το πνεύμα
το μυαλό μου.
Αν πιαστεί το βλέμμα
από το παράμικρο,
θα σταματήσει να δει καλύτερα
το διαφανές διάστημα
που συντελείται από χειρόπιαστα πράγματα.
Από την σκόνη
τον ύδρωτα.

Ας μην λέμε τίποτα
συνέχισε να περνάς το βλέμμα σου διασχίζοντας
το κορμί
το αίμα
το πνεύμα μου.
Ας μείνει λίγο χάδι μεσα μου
που εγώ θα κλέψω στο δρόμο
μέχρι την άλλη άκρη.

Να φανώ

2006-07-14T14:24:00.000+04:00

Να φανώ δυνατή δεν φοβάμαι...
Να φανώ δυνατή μπροστά σου
έχει γίνει το μοναδικό μου όπλο τελευταία.
Μόνο έτσι μπορώ να σε φέρω κοντά
χωρίς να με φοβάσαι
και χώρις να τρέμεις
να φανείς αδύναμος μπροστά μου.

Χωρίς φόβους και προυποθέσεις
Χωρίς σκέψιν
Χωρίς....
Χωρις την ουσία.

Τον εαυτό μου παρακολουθώ από πλάι -
τον βάζω στην κορυφή των μεγάλων ιδέων και
ιδανικών υψηλών.

Χωρίς να έχω να κάνω τίποτα εκεί,
κάθομαι και με διασκεδάζει η εικόνα
ίδιου του εαυτού μου.
Χωρίς αυτόν τι θάκανα,θέε μου -
θα πνιγόμουνα στην βαρεμάρα.

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΧΩΜΑ

2006-07-14T01:50:00.000+04:00

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Τελευταία για να διαβάσω,
ν'αναγωρίσω,να γνωρίσω,
τραβιέμαι λίγο κατά πίσω
και σπρώχνω λίγο πιο μακριά
αυτό που είναι να δω.
Μπαίνει μια νέα απόσταση
ανάμεσα σε μένα και σ'ότι προσβλέπω.
Αλλιώς δεν βλέπω.
Θέλω να πω,η όραση,
για να ενωθεί μ'αυτό που θέλει,
πρέπει να προζήσει
ένα χωρισμό.
Αλλιώς δεν βλέπω.

Είναι φυσικό,είπαν οι γιατροί.
Κάποιος βαθμός πρεσβυωπίας,
κάποιοι αναβαθμοί κουράσεως
από την ηλικία τη σκληρή
δουλειά στα ορυχεία του δυσκιάκριτου.
Να φορέσω γυαλιά για κοντά.

Ωραίο φυσικό και τούτο.
Να πρέπει να φορώ γυαλιά
για να μπορώ να βλέπω
τα οφθαλμοφανή.
Τα βλέπω τα οφθαλμοφανή,
βλέπω καλά που παν τα πράγματα,
βλέπω να τ'αντικρίζω
με τυφλά χέρια
και με δεμένα κλάματα
και βλέπω να προζώ ένα χωρισμό.
Αν πέφτει η βροχή με κεφαλαία
τη βλέπω,
αν πέφτει με μικρά
την αγαπώ.
Βλέπω να πέφτω με μικρά.
Ό'τι είδα,δεν το είδα
μονάχα με τα μάτια μου.
Είναι κι η δυσκολία όραση.
Τα πιο πολλά κεφαλαίωδη
κάθισα και τα διάβασα με δαύτη.
Είδα εγώ με το αίσθημα
τέρατα και σημεία.
Και θα φορέσω γυαλιά
για να διαβάσω καθαρά το κεφαλαίο χώμα
που θα με πειεί,
πέσω με μικρά
πέσω με κεφαλαία;

Άκου,
να φορέσω γυαλιά για κοντά!
Να φέρω κοντά με γυαλιά
το κοντά.

Που δεν το έφερα με μάτια
και κομμάτια μου.
Έ! όχι να φορέσω και γυαλιά
να βλέπω τα κομμάτια μου.

მიჩვევა

2006-07-02T23:40:00.000+04:00

მისი სხეული მიეჩვევა როცა
ჩემს სხეულს,ჩემი კი მისას,
კვლავ გავხდებით დროის მონები.
კვლავ ააყოლებს დირიჟორი ყოფიერების
ვნებიან სუნთქვას საათის წიკწიკს.
ტოლობის ნიშანს დასვამს მცოდნე
ჩვენი სულების მათემატიკის
ჩვენს თვალებს შორის.
გავიმზირებით მეორე მხარეს,
დავინახავთ იგივ სიდიდეს
და მოვიწყენთ,მოვდუნდებით
და მოვისვენებთ
დაჭმუჭნული წარსულის ზეწრის
და მომავლის სქელი საბნის
ორმაგ ხუფს შორის,
მინდობილნი მხოლოდ ერთმანეთს,
მხოლოდ მიჩვევას,
გაკოჭილნი ჩვენს ჩასახვამდე
შეკოწიწებულ
დოგმებისა და კანონების
მომპალ ტოკებით.

შოთა იათაშვილი

შეჩვევის ”სარგებელი”

2006-07-02T22:52:00.000+04:00

ჩამიცვი - ჩაგიცვი,
მუდმივი სამოსი
ჯერ წაღმა მხრიდან.
შემდეგ უკუღმა ამომაბრუნე,
მოიძენძა კიდეები და იარლიყები,
მოიღრიცა ღილკილოები
-მობრეცილ სიჩუმეებს წააგვანან -
სიფრთხილისა და ყოყმანის,
დაცვის
მეტისმეტი გახსნა-შებმისგან
დღეების მერყევი ტემპერატურის
დროის მძიმე კლიმატში.
დაიხა ჯიბეებიც,
სადაც
ხელთა ფიქრები საკუთარ
სამართებლებს ტენიდნენ.
შემდეგ კვლავ ამომაბრუნე - მეც ამოგატრიალე
ისევ გარედან შიგნით,
თითქოსდა წინა წუნებმა
ამასობაში დაისვენეს
და გამოკეთდნენ,
და თითქოს ძველს უკვე აღარა აქვს
წაღმა-უკუღმა.

ხოლო ის,თუ სად დაარტყამ,
ან დაეცემი,
უმნიშვნელოა.
არც ამასა აქვს უკვე
თვისი წაღმა-უკუღმა.
ესეც დაძველდა
- უკვე ამდენჯერ შიგნიდან
გარეთ შებრუნებული.

კიკი დიმულა

1+1= ....

2006-06-30T23:14:00.000+04:00

ორი თვალი სწრაფად გადარბის ერთი თვალიდან მეორეზე. ნერვიულად დახტის,ცდილობს დაიჭიროს ორივე თვალის გამომეტყველება ერთდროულად.შეუძლებელია ორივე თვალით ორივე თვალის დაჭერა. ძნელია მზერის გამოჭერა.მზერა ხარბია და გამომცდელი. გამოსაცდელი და გამოსაჭერი თვალებიც იგივეს ცდილობს - გადარბის ამ ორ პატარა,გამბურღავ თვალებზე,ოღონდ სხვა ტაქტიკას მიმართავს - ცდილობს დაბინდოს მზერა და ამით მოადუნოს ზემოდან მაცქერალი თვალების გაფაციცება.არ არის აგრესია,არც ორთაბრძოლა - ოთხივე თვალი ჰარმონიის გამოჭერას ცდილობს წამით,რომელიც სულაც არ არის გამოსაჭერი,ის ისედაც გარშემო დევს სქელ ფენად.

2006-06-06T21:24:00.000+04:00

მრავლისმთქმელი ქვა

მელაპარაკე.
თქვი რამე, რაც გინდა.
ნუ დადგები ოღონდაც გულქვა არმყოფობასავით.
ამოირჩიე რაიმე სიტყვა,
ყველაზე მჭიდროდ რომ გკრავს ბუნდოვანებით.

თქვი:
”უსამართლოდ”,
”ხე”,
”შიშველი”.
თქვი:
”ვნახოთ”,
”განუზომელი”
”სიმძიმე”.
რამდენი სიტყვა ოცნებობს გააჟღერო მათი მოკლე, მყიფე სიცოცხლე.

მელაპარაკე.
რამხელა ზღვაა ჩვენს წინ
იქ, სადაც ჩვენ ვმთავრდებით
იწყება ზღვა.
თქვი რამე.
თქვი ”ტალღა”- ის არასდროს დგას.
თქვი ”ნავი” - ის იძირება
თუკი გადატვირთავ ზედმეტი ზრახვებით.
თქვი ”წამი”- საშველად გვიხმობს, გვეუბნება რომ იღრჩობა,
ნუ გადაარჩენ,
თქვი
”ვერ გავიგე”.

მელაპარაკე.
სიტყვებს მტრობა აქვთ ერთმანეთთან.
ანტაგონიზმი.
თუკი ერთ-ერთი მათგანი მაინც შეგიპყრობს,
მეორე გათავისუფლებს.
გადმოათრიე ღამიდან ერთი სიტყვა
ბედისაკენ.
მთლიანი ღამე.
თუმცა, ნუ ამბობ: ”მთლიანი”,
თქვი ”ცოტაოდენი”
და ეს შენ წასვლის უფლებას გაძლევს.
ცოტაოდენი
შეგრძნება,
ხოლო
სევდა
მთლიანი
ჩემია.
მთელი ღამე.

მელაპარაკე.
თქვი:” ვარსკვლავი” - ის ქრება.
არც იზღუდება ეს სიჩუმე ერთი ნათქვამით.
თქვი: ”ქვა”-
უტეხი სიტყვა.

მტრული დაზავება

(ეძღვნება მას, ვინც არ(ვერ) წაიკითხავს)

ამ საღამოს შენი თმები უფრო ჭაღარა მეჩვენება-
დაბნეული ვვარცხნი ფიქრებით.

რა დაგემართა.მოჭარბებულმა ფოტომ დაგაბერა
თუ რაიმე გითხრა ჩემს წინააღმდეგ
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.

მანიაკალური ბრალდება.
მან მასწავლა ასე უშურველად ვიყო დამნაშავე.
იმაშიც კი დამნაშავე ვარ,ცეცხლი ხეს რომ ეკიდება
ის კი წყლით ქვრება ანდა თვისი სიმაძღრით,
იმაშიც კი დამნაშავე, დღე რომ მხოლოდ ერთი დღით ცოცხლობს
და მხოლოდ ჩიტებს ეკუთვნით მათი ჭიკჭიკი
და რატომაც არ მოდის სიცოცხლის ბოლოს ახალგაზრდობა
და მოდის მხოლოდ დასაწყისში
როცა, ისედაც, ასე ნორჩნი ვართ.

არ უსმინო, არ ვცხოვრობ,მივდიმოვდივარ
ჩემი ტალღები ისევაც ჩემს ტალღებზე მაგდებენ.
არ ვცხოვრობ,ვთლი: ხვეულს ხვეულებისგან.
რათა სუფთა და მზა დავუტოვო შემდგომ ხვეულებს.

გულდასმით ვავსებ,ვემსახურები ბრმად
იმ ბნელ მიზეზს - ალქიმიკოს მაგს - ვურევ
დუღილს მისი ძალისას.

განუცდელის ფესვებით სიცოცხლის
ღრმა ფესვებიდან ქმნის ელექსირებს.
ბრმა გაგრძელების ვიტამინები.

ეტიკეტები ბოთლებზე მოლოდინს წერენ.
არც ლოდინია.მტრული ზავია ცხოვრებასა და უცხოვრებელს შორის.

მაგი მიზეზის ბრმა დამხმარე ვარ.
მონავარდე ტკივილით აუტანელ
ტკივილად აბრუებს. მეტი რა გინდა მეტი რა გინდა
ეს ისაა, რაც ძაძითმოსილ დედებს
აიძულებს იცხოვრონ იცხოვრონ იცხოვრონ მათი შვილების საფლავების
ღრმა სიბერემდე.

სწორედ მან გამაბრუა
პირველ ღამეს,
როს შევიცანი ცარიელი ბალიში შენი
და გავიყავი სასთუმალი მასთან.
და მაინც, ღრმად დამეძინა,
წყნარი და შემაწუხებელი ნაცნობობით
თითქოს გრძელდებოდა ჩემს გვერდით
ჩემივე მოწუწუნე სმენის მიერ აღმართული
მონანინავე ბუზღუნი
შენს წვრილად ნაქსოვ და მსუბუქ ხვრინვაზე
-თითქოსდა ჰაერს არც კი უშვებდი.

დავიძინე.

რა თქმა უნდა, ესეც მოგისწრო
ჩემმა ენამწარე სინდისის ქენჯნამ.

2006-05-17T01:42:00.000+04:00

გამოვიარე
Because these wings are no longer wings to fly
T.S.Eliot

ვსეირნობ და ღამდება.
ვჩერდები და ღამდება.
არა, არ ვარ სევდიანი.

ვიყავი ცნობისმოყვარე და მაძიებელი.
ყველაფერი ვიცი. ცოტა-ცოტა ყველაფრის შესახებ.
ყვავილთა სახელები, როდესაც ჭკნებიან,
ხან კი სიტყვები მიმწვანდება და ვცივდები.
დავიწყების გასაღებით რა ადვილად ბრუნდება
გრძნობათა კლიტე.
არა, არ ვარ სევდიანი.

გამოვიარე წვიმიანი დღეები,
მათ უკან ნამიანი მავთულხლართი
მოთმინებით, შეუმჩნევლად
გადავჭიმე.
როგორც ხეთა ტკივილი
უკანასკნელი ფოთლის დაკარგვისას
როგორც მამაცთა შიში.
არა, არ ვარ სევდიანი.

გამოვიარე ბაღები, შევჩერდი შადრევანებთან
და ვიხილე ბევრი ქადაკება, რომლებიც
უხილავი ბედნიერების მიზეზს უღიმოდნენ.
და პატარა ამაყი კუპიდონები.
მათი დაჭიმული მშვილდები
მთვარის ნათელზე გამოდიოდნენ ჩემს ღამეებში და ვოცნებობდი.
ვნახე ბევრი და მშვენიერი სიზმარი,
თავდავიწყება.
არა, არ ვარ სევდიანი.

ბევრი ვისეირნე
ჩემსა და სხვათა გრძნობებში,
და მუდამ რჩებოდა მათ შორის ფართო დროის
გამოსავლელი მანძილი.

ბევრი ვიარე ფოსტებში.
კვლავ ვწერდი და ვწერდი წერილებს.
და პასუხის ღმერთს დაუღლელად ვევედრებოდი.
ვიღებდი მოკლე ბარათებს:
გულითადი გამომშვიდობება პატრადან
და რაღაც მოკითხვები
პიზას გადმოხრილი კოშკიდან.
არა, არ ვარ სევდიანი რადგან დღე ილევა.

ბევრს ვესაუბრე. ადამიანებს,
ლამპიონებს, ფოტოებს.
და მეტადრე ჯაჭვებს.
ვისწავლე ხელების ამოკითხვა.
ხელების დაკარგვაც.
არა, არა ვარ სევდიანი.

კი, ვიმოგზაურე.
აქეთაც, იქითაც...
სამყარო ყველგან მზადაა დასაბერებლად.
აქეთაც დავკარგე, და იქითაც.
ყურადღებითაც დავკარგე
და უყურადღებობითაც.
ზღვაზეც წავედი.
დიდი სიფართოვე შემომთავაზა. თითქოს ავიღე კიდეც.
მარტოობის შემეშინდა.
ადამიანები მომენატრა.
დავინახე როგორც ცვიოდნენ
ზოგიერთნი მზის სხივით აციმციმებული
წყნარი მტვრის ხელიდან,

და სხვანი კი ზარის სუსტი ექოთი.
და გავიჟღერე მარტოობის
ზართა რეკვაში.
არა, არ ვარ სევდიანი.
ცეცხლი წამეკიდა და ცოტაც დავიწვი.
არც მთვარეთა გამოცდილება მაკლია.
ზღვებიდან და თვალთახედვიდან მათმა ბნელმა დაკარგვამ
წამამახა.
არა, არ ვარ სევდიანი.

რომ არ წავეღე,
როგორც შემეძლო გავუძელი წყალუხვ მდინარეს,
ხოლო დამშრალ კალაპოტებში
წყლის არსებობა წარმოვიდგინე
და ჩავყევი, ჩამითრია.

არა, არ ვარ სევდიანი,
ზუსტ დროს ღამდება.

ისევ კიკი

2006-05-17T01:40:00.000+04:00

ფოტო 1948M

ალბათ ყვავილი მიჭირავს.
საოცარია.
ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
ბაღს ოდესღაც გამოუვლია.

მეორე ხელში
სიხარულითა და სიამაყით
მიჭირავს ქვა.
მანიშნებელი
ჩემი მომავალი სახეცვლისა,
თავდაცვას ვაგემოვნებ.
ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
უმანკოებას ოდესღაც გამოუვლია

ვიღიმი.
ღიმილის მრუდი,
ამ განწყობის ღრუა.
კარგად მოზიდულ
მზა შვილდს ჰგავს.
ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
მიზანს ოდესღაც გამოუვლია.
გამარჯვებისთვის შემზადება.

პირველ ცოდვაში
ჩაძირული მზერა:
მოლოდინის აკრძალულ ნაყოფს
აჭაშნიკებს.
ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
რწმენას ოდესღაც გამოუვლია.

ჩემი ჩრდილი, მხოლოდ მზის სათამაშო.
მერყეობითაა შემოსილი.
ჯერ ვერ მოუსწრია
ჩემს გამცემ მეგობრად ყოფნა.
ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
საკმარისობას ოდესღაც გამოუვლია.

შენ არ ჩანხარ.
თუმცა იმისთვის, რომ არსებობდეს ნანგრევი ამ ადგილას,
რათა მის ნაპირზე ვიდგე
მომღიმარე, ყვავილით ხელში,
შენ უნდა მოდიოდე.

ჩანს ჩემს ცხოვრებაში
ცხოვრებას ოდესღაც გამოუვლია.

Translations

2006-05-17T01:30:00.000+04:00

საკუთარი თარგმანების ციკლი:

კიკი დიმულა.თარგმანი ბერძნულიდან.

წერილი

ფოსტალიონმა,
ნაბიჯებით ჩემს სასოებას რომ მოითრევდა,
დღესაც მომიტანა კონვერტი, სადაც შენი დუმილი იდო.
ჩემი სახელი- გულმავიწყობით მიწერილი,
ჩემი მისამართი კი - არარსებული გზაა.
თუმცა ფოსტალიონმა
მას ჩემს არსებაში გარინდებულს მოაგნო,
ჩემთან ერთად მოხრილი ფანჯრების კვალით.
ჩემი ხელების ამოკითხვით,
პასუხიც რომ გაამზადეს უკვე,
მოთმინებით გავხსნი
და სევდით ამოვიღებ
მას, რაც არ წერია.
ხვალაც გიპასუხებ
და ჩემს ფოტოსაც გამოგიგზავნი.
საყელოზე დამსხვრეულ სამყურებს დავიბნევ.
გულზე კი - შეჯახებით ამოგლეჯილ მედალიონს
და ყურებზე - გესმის?-
შენს დუმილს ჩამოვიკიდებ!

The Touch of History

2006-05-03T16:48:00.000+04:00

ამ სიძველეში ბევრად მყუდროდ იგრძნობ თავს,ვიდრე ყუთების იმ დაუსრულებელ რიგში,რომელსაც ურბანიზაცია ჰქვია.

ცა და მიწა

2006-03-31T04:02:00.000+04:00

წრიულად ვტრიალებ საკუთარ თავში. პარკუჭს ვიკეთებ,ნელ-ნელა ვიჩეკები. პარკუჭი რაც უფრო მჭიდროდ მეხვევა,მით უკეთ ვგრძნობ თავს. სტაბილური სიყრუე დადის გარშემო - ზემოთ,ქვემოთ,გვერდით. აქეთ გვერდზეც და იქით გვერდზეც. თავზე დიდი სიმძიმე მადევს - არ გავბედო და ზემოთ ავიხედო. ზემოთ ცაა.
და მე ეს სულ არ მეხება. მიწაზე ვდგავარ მყარად - რუტინა თავისი ყველა პატარა დეტალით სრულიად მშთანთქავს. სულ არ არის აუცილებელი,გავიაზრო, რა და როგორ.
ფიქრს კვლავ უარვყოფ.

Viole(n)tly Happy

2006-03-13T23:22:00.000+04:00

I.Brodsky-1959

მარტოსულობა

როცა კარგავს წონასწორობას
დაქანცული შენი ცნობიერება,
ოდეს ამ კიბის საფეხურები
გემბანივით გეცლებაფეხქვეშ,
და მიაფურთხებს კაცობრიობას
ეს ღამეული მარტოსულობა -

შენ შეგიძლია
განიხილო მარადისობა,
ეჭვი შეიტანო
იდეების,ჰიპოთეზების,ხელოვნების
ნიმუშთა აღქმის ურყვნელობაში,
და-მათ შორის-თვით
მარიამის მიერ იესოს მუცლადღებაშიც.

უმჯობესია მოცემულის თაყვანისცემა,
თვისი ღრმა საფლავებით,
რომლებიც შემდეგ,დიდი ხნის შემდეგ
ასე საამოდ მოგეჩვენება.

უმჯობესია მოცემულის თაყვანისცემა,
თვისი პატარა ბილიკებით,
რომლებიც შემდეგ,გასაოცრად განივრად მოგეჩვენება,
მოგეჩვენება ფართოდ,
მტვრიანად,
კომპრომისებით მოთესილად,
მოგეჩვენება დიდ ფრთებად,
დიდ ფრინველებად მოგეჩვენება.

დიახ,უმჯობესია მოცემულის თაყვანისცემა,
თვისი უბადრუკი საზომებით,
რომლებიც უკიდურესად
მოგემსახურება მოაჯირად,
(თუმცა არც ისე სუფთა დასაყრდნობია)
და შენს კოჭლ ჭეშმარიტებებს
ამ დაჩეხილ კიბეზე
წონასწორობას დააცვევინებს.

საათი ღამით

2006-03-12T00:44:00.000+04:00

საათის წიკწიკით
ძიგძიგით
კისკისით
იმ გულს დავაძინებ,
სულ შენ რომ გიცდიდა.
მერე ამოვიღებ და გამოვაციებ.
სულსაც შევუბერავ
და თვალთან დაგიფენ.
წამწამით შეეხე -
ფრთხილად მოეფერე,
შენი თვალის ჩრდილქვეშ
რომ სული იბრუნოს.

საათი წიკწიკებს,
წიკწიკებს
წიკწიკებს.

Νόμισα... έκανα λάθος

2006-03-09T04:07:00.000+04:00

Νόμισα ήτανε μόνο πειρασμός, επιθυμία να σε γνωρίσω - τον άγνωστο. Ηταν μόνο καυτή δίψα του κορμιού.
Λάθος έκανα.
Πως μπορεί τέτοια έλξη νάναι αγνή; ΜΑ ΕΙΝΑΙ!

Περασμένο - ξεχασμενο;

2006-02-14T00:17:00.000+04:00

Translation of Russian song of "Mashina Vremeni"

Ήτανε μεγαλύτερός της

Αυτός ήταν μεγαλύτερός της, εκείνη όμορφη,
Το μικρό της σώμα φιλοξενούσε την ψυχή,
Περπατούσανε μαζί, δεν τσακώνονταν για λεπτομέρειες.
Και όλοι γύρω έλεγαν - ομορφότερο ζευγάρι.
Μόνο ένα πράγμα τον έκανε τρελό
Εκείνος την αγαπούσε και εκείνη - να πετάει την νύχτα.

Εκείνος πασχούσε άμα είχε σκοτάδι έξω από τα παράθυρα,
Εκείνος δεν κοιμόταν, έκλεινε τα παράθυρα την νύχτα.
Εκείνος έκλαιγε, έπινε πικρό τσάι στην κουζίνα,
Όταν εκείνη πέταγε την νύχτα.

Και έπειτα, το πρωί υποσχόταν
Ότι ήτανε για τελευταία φορά.
Εκείνος την συγχωρούσε,όμως την νύχτα,
πάλι έπεφτε σκοτάδι έξω από τα παράθυρα
και την καλούσε να πετάει.

Της χάριζε τριαντάφυλλα, της έπαιρνε αρώματα,
Της αφιέρωνε τραγούδια, της διάβαζε ποιήματα,
Άρπαζε το νύμα σαν τον χαζό.
Φοβόταν ότι κάποτε, μέσα σε πανσέληνο
εκείνη θα ξέχναγε τον δρόμο για σπίτι,
και ακριβώς έτσι έγινε μια φορά.

Εκείνος πασχούσε αμα είχε σκοτάδι έξω από τα παράθυρα,
Εκείνος δεν κοιμόταν, εκλείνε τα παράθυρα την νύχτα.
Εκείνος έκλαιγε, έπινε πικρό τσάι στην κουζίνα,
Όταν εκείνη πέταγε την νύχτα.

Και έπειτα, το πρωί υποσχόταν
Ότι ήτανε για τελευταία φορά.
Εκείνος την συγχωρούσε,όμως την νύχτα,
πάλι έπεφτε σκοτάδι έξω από τα παράθυρα
και την καλούσε να πετάει.

Και τρείς μέρες και νύχτες έμεινε άυπνος και άφαγος,
Καθόταν δίπλα στο παράθυρο και τον ουρανό κοιτούσε.
Επαναλάμβανε το όνομά της και έβγαινε να την καλωσορίσει στο κατώφλι.
Και όταν έπεσε το φεγγάρι στον ουρανό,
Σαν την Εκείνη, και Εκείνος πάτησε το πόδι του από το παράθυρο.
Πέταξε και Εκείνος, σαν την Εκείνη,
αλλά όχι προς τα πάνω, αλλά προς τα κάτω.

Και έπειτα, το πρωί υποσχόταν
Ότι ήτανε για τελευταία φορά.
Εκείνος την συγχωρούσε,όμως την νύχτα,
πάλι έπεφτε το σκοτάδι έξω από τα παράθυρα

και την καλούσε να πετάει.

και την καλούσε να πετάει.

και την καλούσε να πετάει.

και την καλούσε να πετάει.

Elene

2006-02-12T22:13:00.001+04:00

4 months old Elene. My friend's baby.
Just got the pictures. The sweetest thing :)

ვეძებ ფრთებს

2006-02-03T17:47:00.000+04:00

არც აღმა+ფრენა მაწყენდა.
მოკლედ, მუზები შვებულებაში წავიდნენ კაი ხანია. შეტყობინებაც არ დამიტოვეს: მალე დავბრუნდებითო.
დამღალა ზამთარმა - ორი თვის მერე, მუზები თუ არ დაბრუნდნენ, მათ სანახავად მივეშურები: ფეხზე რკინის ქალამანი და თავში Nihil

Dizzy

2006-01-12T02:24:00.000+04:00

გარეთ ან ტურები ჩხავიან, ან მგლები, ან მე ვჩხავივარ და საკუთარი ხმა არ მესმის.

თითქოს თოვლი უნდა იდოს გარეთ, მაგრამ არ დევს უშუალოდ ჩემს ფანჯრებთან.

მეძინება, მაგრამ ვიცი, ახლა წავალ და ვერაფერიც... გამოვფხიზლდები და ვერაფერსაც ვერ გავიგებ. ამ ამბივალენტური გრძნობითაც ვერ დავტკბები - როდესაც ძალიან გეძინება და ძილს უძალიანდები.

ფიქრი. ფიქრი. ფიქრი. მინდა, მაგრამ არ გამოდის. ასე არ სჯობს? თაროები, თაროები, თაროები.ყველა მხრიდან გვიტევენ გაუთოებული აზრები. უჯრებში კოხტად ჩალაგებული, ვითომდა უწყინრად მომღიმარი ფიქრუკები.

მე ვცეკვავ

2006-01-03T16:43:00.000+04:00

ΑΒΥΣΣΟΣ

2005-12-05T02:22:00.001+04:00

ასე მოიწლაწება,მოდის,მოდის და ამეტუზება წინ.
-წადი- ვეუბნები.
ის კი დადგება ჩუმად და სიცარიელით მავსებს. დამაყრუა ამ სიჩუმემ, გავიჟღინთე მისით, მაგრამ ესეც არ ჰყოფნის. სანამ მე არ ვიქცევი მთლიან,ყრუ სიცარიელედ,სანამ ყველა სულის სარკმელი არ დაიგმანება და არ ვიქცევი მოლასლასე ხორცის გროვად, ასე იდგება ჩემს წინაშე და სულსასრუტივით შემისუნთქავს.
სახსრებით ვგრძნობ ხოლმე მის მოახლოებას. მოხუცებს რომ ართრიტი უმწვავდებათ ამინდის შეცვლისას,ისე. მაგრამ ამინდი იცვლება, შენ ხო ვერ შეცვლი. ამის შეცვლა მე კი შემიძლია, მაგრამ მზერა აქვს ისეთი... გამჭოლი და შემაზანზარებელი. თვალებში რომ შევხედავ ხოლმე, ვერაფერს ვაწყობ და მივყვები.
ახლაც გავყევი....
და ახლა ხელჩაკიდებული მიმათრევს თავის უზარმაზარ სამფლობელოში. არა, მიმათრევს რა.. ხო ვთქვი, მივყვები მეთქი. ნების მიერი საქციელია. ნების-მიერი. ნებისმიერი ასე მოიქცეოდა.

...............

2005-12-04T01:29:00.002+04:00

ყველაზე ახლობელ ადამიანთან საუბარი ყველაზე მეტად მიჭირს.ყველაზე ახლობელ ადამიანს ყველაზე ნაკლებს ვპატიობ, ეს იგივეა, შენს თავთან კომპრომისზე წახვიდე. არადა,იცი, რამდეჯერაც წახვალ კომპრომისზე, მერე ეს იმდენად შემაწუხებელ,განმეორებად ხასიათზე მიიღებს,გული აგერევა შენზეც და მასზეც.
მეგონა, შემეძლო პატიება. ხანდახან,მავიწყდებოდა კიდეც ვინ რას მაწყენინებდა: ისე, ამბები მავიწყდებოდა ხოლმე, მრჩებოდა ემოცია და განწყობა, მაწყინარს გავურბოდი ხოლმე... ახლა ამბავიც მახსოვს, დაწვრილებით, შემაწუხებლად დეტალურად. არადა, როგორ მაკლია ეს ჩემი მეორე თავი. და ეს მაწუხებს, ვბრაზდები, როგორ შეიძლება ვინმეზე ასე იყო ჩამოკიდებული-თქო. ჰოდა, ახლა მარტოობის როლი მოვირგე. დავბოდიალობ მარტო,ხმა არ მესმის ხოლმე.სიცარიელეა ირგვლივ.

პოეტი რომ ვიყო,ამას მე დავწერდი. მაგრამ,სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, ”მე არ ვწერ ლექსებს, არც ლექსი არ მწერს”((c)ზვიად რატიანის ლოთიანი ექსპრომტი :)))))

აქ ვზივარ და ვზივარ.
გაუწვიმებლად წვიმს
ისე, როგორც ჩრდილი
სხეულს გვიბრუნებს ხოლმე.

აქ ვზივარ და ვზივარ.
მე აქ, პირდაპირ ჩემი გული
და მოშორებით
ჩემი დაღლილი კავშირი მასთან.
ასე, რათა ბევრნი ვჩანდეთ
როცა კი სიცარიელე თვლას დაგვიწყებს.

ცარიელი ოთახი ქროლავს.
მტკიცედ ვადგავარ იმავე გზას,
რომელიც აღსაგველი მაქვს.

შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
იყურები თითქოსდა მოდიხარ
იღიმი და თითქოს არც კი.

Le Temps Qui Reste

2005-12-03T14:11:00.000+04:00

ეს ფრანსუა ოზონის ახალი ფილმია. ვუყურე. როგორც თითქმის ყოველთვის, ეს რეჟისორი ბევრს გვიყვება,მოქმედება თითქმის არაა.მოქმედება ბევრი არაა,არ ხდება ბევრი ამბები,თორემ როგორ არაა. საუბრობს ერთზე, და დიდ თემაზე.
განწყობა დაემთხვა.
სწორედ რამდენიმე ხნის წინ ვიფიქრე: აი, ახლა,უცბად რომ აღმოვაჩინო, რომ განუკურნებელი სენი მაქვს-თქო, რა ვიზამდი? და ვნახე ეს ფილმიც. ”იაპონური სიმშვიდით”((c)რემე) ხვდება ადამიანი სიკვდილს.მაგრამ ეს სიმშვიდე მხოლოდ გარეგნულადაა ”იაპონური”. პერსონაჟი აგრესიულობამდე მშვიდია მომავალში საკუთარი მალეგაქრობის მოლოდინში. ჩემგან ფილმის რეზენზენტი არ გამოვა. მაგრამ... შემიძლია ვთქვა, რომ მეც ასე შევხვდებოდი ასეთ განაჩენს?
ხომ რთულია, ამ ფიქრის გონებაში გავლებაც კი? მაშინვე თავიდან ვიშორებთ... სიკვდილი ხომ გარდაუვალია (ვთქვი რა,მეც, ახალი ამბავი),მაგრამ საშიში მომავლის ცოდნაა :))). ძველი ბერძნული ტრაგედიის გენიალური მიგნება...

და ჩემი საყვარელი მწერლის... არა, ასე ვერ დავარქმევ: ჩემი საყვარელი ადამიანის სიტყვები -
Δεν ελπίζω τίποτα,δε φοβάμαι τίποτα,είμαι λέφτερος... (არაფრის მეშინია,აღარაფერს ვიმედოვნებ,თავისუფალი ვარ). მალე მასზეც დავწერ.

თურმე....

2005-11-28T22:31:00.000+04:00

I took the free ColorQuiz.com personality test!

"Takes easily and quickly to anything which provide..."

Click here to read the rest of the results.

მე მოვედი

2005-10-30T22:02:00.000+04:00